Column Bert Wagendorp

Ik ben het slappe pleasen van de eurosceptici door laffe politici en media zat

Donderdag was ik in Brussel, en daar heerste een echt verkiezingssfeertje: verkiezingsposters voor alle ramen. Geen wonder, dacht ik, dit is de hoofdstad van de EU. Tot iemand me uit de droom hielp: er zijn komend weekend in België behalve Europese ook federale en regionale verkiezingen en daar gaat, zelfs in het kloppend hart van de EU, de belangstelling naar uit, veel meer dan naar de Europese stemming.

Hoe komt dat? Arie Elshout, EU-watcher van de Volkskrant, schreef gisteren een stuk over het imagoprobleem van de Unie. Het imagoprobleem is een probleem van de Europese democratische structuur. Na lezing van een stuk van Lisa Witteman op de site van FTM, waarin een poging werd gedaan mij de werking van de democratie in Brussel uit te leggen, was ik nog meer de weg kwijt dan vóór lezing. De zaak is tamelijk ondoorzichtig, zacht uitgedrukt.

Wat ik vooral moeilijk te doorgronden vind, is de partijstructuur in het Europarlement. Het bekendste voorbeeld is de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa, waarvan zowel D66 als VVD deel uitmaken. Mijn ideeën over Europa passen bij D66, maar een stuk minder bij de VVD. En dan weet ik nog niet eens hoe de andere 58 partijen die bij dit blok horen erover denken.

De aangekondigde populistische revolte in Europa is verspreid over vier blokken – Forum voor Democratie wil bij de Europese Conservatieven en Hervormers van onder meer CU en SGP, de PVV maakt deel uit van het Europa van Naties en Vrijheid, die in het parlement willen om de EU op te blazen, maar die van Europa weer wél een eensgezind fort willen maken tegen immigratie en islam.

De Timmermans- en EU-haters van de SP horen bij Europees Unitair Links/Noords GroenLinks, samen met de Partij voor de Dieren. Het GroenLinks van Bas Eickhout maakt daar geen deel van uit, dat zit bij de Groenen/Europese Vrije Alliantie, een allegaartje van duurzamen.

Dat kan allemaal eenvoudiger, zou je denken. Bijvoorbeeld door de vorming van Europese partijen, los van partijen in de lidstaten, met heldere en eenduidige visies op de toekomst van Europa. Maar zover zal het, vrees ik, niet zo snel komen.

Om het allemaal nóg gecompliceerder te maken, gaat het Europees parlement niet over kwesties als een Nexit of een Europees leger, waarover het in de campagnes en in de kieswijzers weer wél gaat. Overigens gaat het parlement ook niet direct over het aanwijzen van de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. Woensdag schoof president Macron Brexitonderhandelaar Barnier naar voren, als concurrent voor Frans Timmermans.

Op de informatieve site Europa Nu wordt uitgelegd hoe de EU zich heeft georganiseerd. Maar de materie is zo complex, dat je uiteindelijk in verwarring achterblijft met een migraine van Europese afmetingen. De EU heeft een imagoprobleem, maar vooral een transparantieprobleem waar Mark Harbers een puntje aan kan zuigen.

Ik stem in principe altijd, behalve wanneer het door mafkezen geïnitieerde onzinreferenda betreft. Ik ga niet stemmen vanwege de Europese wintertijd, statiegeld op plastic flessen of beltarieven. Ik kies vandaag voor de meest radicale pro-Europese partij. Ik ben het slappe pleasen van de eurosceptici door laffe politici en media zat. Ik wil een krachtig tegenwicht tegen degenen die de EU willen slopen. Wie de EU sloopt, sloopt Europa en de toekomst van dit continent. En ik kom er heus nog wel achter welk vakje ik rood moet maken om dat te voorkomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden