ColumnARTHUR VAN AMERONGEN

Ik ben gelukkig omdat ik niet langer een klaagzieke papzak ben

Ik ben deze maand 10 kilo afgevallen. Hiep hiep hoera voor Tuurtje want hij kan de pielemuis weer zien, zijn schoenveters weer strikken en zijn poepgat weer zelfstandig schoonvegen. Het ketadieet is geweldig. Ik kan het iedereen aanraden want je mag erbij drinken, roken en reusachtige hompen rood vlees eten. Desnoods rauw. Alleen suiker en koolhydraten zijn de vijand. Gewoon een kwestie van discipline, nee durven zeggen. Laat staan die tompouce. 

Elk pondje gaat door het mondje, predikte mijn moeder altijd. Als we op haar verjaardag in de lunchroom van de Hema zaten, wees ze naar moddervette mensen die zich volstouwden met zoete troep en riep dan luidkeels: ‘Dikke mensen eten altijd.’ Nu ik weer slank ben, mag ik geen grapjes meer maken over kamerolifantjes want alleen fatties mogen fatshamen.

Dat is best jammer.  

Ik ben ooit bewust in de Algarve gaan wonen omdat ik (los van van de 3.800 jaarlijkse zonuren en de spotgoedkope drank) in dat bejaardenreservaat een van de jongste, knapste en vooral rankste Nederlanders zou zijn. Dat is inmiddels acht jaar geleden. Het trucje is uitgewerkt. Met verve speelde ik de rol van Peter Pan en was de wereld mijn oester tot de ouderdom mij overviel. De troisième âge kwam als een dief in de nacht. 

Beeld Gabriël Kousbroek

Het was een harde gewaarwording. Ineens zag ik overal mannen wanhopig vechten tegen de midlife- en de endlifecrisis. Maar er is geen elixer voor de eeuwige jeugd. Een tweede leg helpt niet tegen het verval. Cosmetische trucs om de aftakeling te maskeren – hippe kleertjes, haartransplantatie, maagballon, viagra, de Mont Ventoux op fietsen – evenmin. Vrede sluiten met het lot is de enige oplossing. Mijn zelfaanvaarding afgelopen week was een peulenschil, mede omdat ik dankzij het ketadieet heerlijk in mijn vel zit. Letterlijk en figuurlijk. 

Het grote genieten van de kleine dingen is begonnen. Zwitserleven zonder geld, noem ik mijn nieuwe realiteit. Een museumpje met Algarviaanse klederdracht pikken, een lezing over azulejos in het buurtcentrum, de dorpskerk bezoeken tijdens de zaterdagavondmis. Ik ben aan het vogelen geslagen en noteer dagelijks het aantal roze flamingo’s, aalscholvers en visarenden in de Ria Formosa. 

Sinds ik begrijp hoe comfortabel en geprivilegieerd mijn leven is, voel ik veel affiniteit met 50Plus en Omroep Max. Ik spaar voor een scootmobiel en ga Albufeira onveilig maken, samen met de basterds van de Nederlandse Club Algarve. Ik ben vooral gelukkig omdat ik niet langer een klaagzieke papzak ben. Iedereen aan de ketamine! 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden