Vonk

Ik ben gek op deze nestbevuiler

De Deense dichter Yahyah Hassan zou makkelijk scoren door kritiek op de islam. Nadia Ezzeroili denkt daar heel anders over.

Yahyah HassanBeeld YouTube

Op de eerste koude zondag van deze herfst belandde ik in een Amsterdams schrijverscafé. Een café waar randstedelijke auteurs en literatuurcritici elkaar schijnen te highfiven en kietelen en een week later met waterpistooltjes een polemiek uitvechten in de krant.

Na tien minuten vroeg ik me af wat ik daar eigenlijk te zoeken had. Mijn gezelschap en ik staarden elkaar verveeld aan. Te moe en koukleumerig om snel te verkassen naar een andere tent, te eenzaam om afscheid te nemen en naar huis te gaan.

Een groepje vrolijke Deense toeristen liep de kroeg binnen. We knikten elkaar vriendelijk toe en na wat drankjes volgde een ontspannen common ground-rondje: 'ik ken iemand uit Denemarken' - 'ik heb een jaartje in Nederland gestudeerd'- 'mijn broertje is ook journalist!'

'Kennen jullie Yahya Hassan?' vroeg ik twee jongens uit het groepje. 'Die omstreden dichter uit jullie land, die schreef dat hij pist op de Koran.' Ja, ze waren bekend met de sensatie rondom de dichter. De Deen die zich trots als liberaal introduceerde was niet onder de indruk van Hassan die inmiddels onder permanente bewaking staat na dreigementen van islamisten. 'Makkelijk scoren, net als Ayaan.'

'Ik denk dat hij gewoon over zijn jeugd wil vertellen,' zei de andere Deen. 'Dat vind ik moedig van hem.' De liberale Deen haalde zijn schouders op. Hij had zijn gedichtenbundel niet eens gelezen. 'Makkelijk scoren.' Doodsbedreigingen en beperkte bewegingsvrijheid, dat is inderdaad de jackpot winnen.

Ik ben juist gek op Yahya Hassan. Op zijn autonome geest en radicale eerlijkheid. Kwam híj maar opeens het café binnen lopen.

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst over deze Deense tiener van Palestijnse komaf; hij had de wereld net zijn bevuilde nest in hoofdletters laten zien. Hij spaart niets en niemand in zijn ongepolijste getuigenissen:

'EN TOEN KWAM OPA BINNEN MET DE STOK
WAARMEE HIJ OPVOEDDE HADDEN WE GEHOORD
(...)
IK GREEP HEM SNEL BIJ ZIJN ZWAKKE POLS
IK HAD GENOEG VAN ANDERSMANS HANDEN IN MIJN GEZICHT'

En:

'MOEDERS PRATEN OVER GELD EN GEBOORTEN
EN OVERTREFFEN ELKAARS CATASTROFES
VADERS ZITTEN OP HUN DIKKE REET EN
MISSCHIEN ZIJ ZEGGEN EEN GEBED'

Een paar weken later, afgelopen vrijdag, ging ik naar het Crossing Border festival in Den Haag om een voordracht van Yahya Hassan bij te wonen. Vooraf werd er gefluisterd dat hij soms ongenietbaar is. 'Maar hij komt wel altijd opdagen.' Tien minuten voor zijn optreden liet hij weten niet van zijn hotelkamer af te willen komen.

Daar zat ik dan. Ik dacht aan alle moeite die ik had gedaan om naar het festival te komen en de hoop die ik koesterde om hem even te spreken. En ik dacht even aan de Deense toerist in het café, die suggereerde dat het Yahya slechts om de aandacht te doen is.

De dichter had juist helemaal geen zin in aandacht. En terecht. Waarom zou hij ook steeds weer, met vijf beveiligers om zich heen, moeten uitleggen waarom hij het nodig vond om zijn woede uit de pagina's te laten bloeden?

Nadia Ezzeroili schrijft tweewekelijks online voor Vonk over wat haar bezighoudt. Volg haar op Twitter: @NadiaBerberella.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden