Opinie Samenleving

Ik ben één van jullie, tot ik een appel steel

Student geneeskunde Mahtab Nasrollah vindt autochtonen niet bevoorrecht omdat ze allemaal kansen krijgen, maar omdat zij fouten mogen maken in het leven. Dat is niet iedereen gegund.

Mahtab Nasrollah Foto Harry Cock/de Volkskrant

Lieve mevrouw Smilde (‘Minister Blok, doe als mijn Turkse kleermaker’), allereerst wil ik u bedanken voor het feit dat u de multiculturele samenleving steunt. Dat u inziet dat allochtonen niet de enge vijanden zijn die een ‘perfecte’ samenleving in gevaar brengen.

Alleen is wat u beschrijft niet het probleem van de uitspraken van meneer Blok (minister van Buitenlandse Zaken, red.), ergens sluit wat u schrijft juist aan bij zijn gedachtengoed. Meneer Blok zegt namelijk het volgende: ‘Je loopt vrij snel tegen de grenzen van wat een samenleving kan hebben. Vandaar dat ik ook zeg: Ik begrijp de mensen in Amsterdam-West en in de Schilderswijk. Want als je in

Benoordenhout woont, is het hartstikke leuk om op zondag naar de Turkse bakker te gaan. Je hebt ook geen last van een aantal bijeffecten. Maar als je er middenin woont, heb je enorm last.’ Eigenlijk zegt u dat ook. U zegt alleen niet hoe het is om daar middenin te wonen, want waarschijnlijk woont u er ook niet middenin.

Ik zie mijzelf als een allochtoon, maar ik word vaak gezien als een Nederlander. De reden hiervoor is dat ik een ‘perfect’ leven leid. Ik ben nooit in problemen terechtgekomen, ik heb netjes het gymnasium afgerond en studeer momenteel geneeskunde, ik heb een indrukwekkend cv, ik vier Nederlandse feestdagen, ik misbruik geen verdovende middelen en het allerbelangrijkste, ik heb geen accent. Ik heb zelfs geen Fries accent.

Door dit alles ben ik één van jullie, maar dan met een exotische achtergrond. Ik ben dus geen onbekend mens, want ik praat zoals jullie, kleed me zoals jullie en gedraag me zoals jullie.

Het heeft zijn voordelen om één van jullie zijn, omdat ik dan wegkom met de momenten dat ik niet één van jullie ben. Als ik eten eet van mijn eigen cultuur, wil iedereen een hapje proberen. Als ik in een andere taal praat met mijn familie, wil iedereen een woordje leren. Als mensen de tapijten of kunstwerken van mijn cultuur zien, willen ze de geschiedenis ervan weten. In mijn geval wordt mijn achtergrond gezien als een opleiding of een ervaring. Ik weet dingen over mijn oorspronkelijke cultuur, maar mensen zien het niet als wie ik ben.

Het probleem begint als ik niet meer ‘perfect’ zou zijn. Als ik morgen een appel uit een supermarkt steel, ben ik niet meer één van jullie, dan ben ik de Iraanse vluchteling. De Iraanse vluchteling die hier alles heeft ‘gekregen’, maar ervoor koos ondankbaar te zijn en een appel te stelen. Een appel van het land waar zij mocht opgroeien, naar school mocht gaan, mocht werken, feestdagen mocht vieren en het allerbelangrijkste, haar eigen cultuur mocht behouden.

Zou dit alles ook gezegd worden, als ik autochtoon was geweest? Zou dan worden gezegd ‘die mensen uit Friesland, altijd hetzelfde verhaal’? Of zou er worden gekeken naar externe redenen; de scheiding van ouders, gepest op school, geldproblemen etc. Zou er aan het eind niet worden gezegd, ‘het was een fout’, ‘kan iedereen gebeuren’ en ‘het is maar een appel’?

Ik vind autochtonen niet bevoorrecht omdat ze allemaal kansen krijgen in het leven. Ik vind autochtonen bevoorrecht omdat zij fouten mogen maken in het leven.

De bijeffecten waar meneer Blok aan refereert zijn de voorbeelden die u noemt. U maakt gebruik van de kennis die deze mensen hebben opgedaan. Dat doen de ‘allochtonenhaters’ ook. Zij genieten ook van de loempia’s van het Vietnamese zaakje om de hoek, het gebak dat hun lieve Pakistaanse buurvrouw kwam langsbrengen, ze versieren hun kamer met Nepalese vlaggetjes en ze kunnen ‘hallo’ en ‘hoe gaat het’ zeggen in het Pools. Ze zijn blij als hun Nigeriaanse huisarts hun de juiste medicatie voorschrijft waardoor ze zich direct weer beter voelen.

Een multiculturele samenleving is niet alleen op deze manier gebruik maken van de verschillende culturen in ons land. Het gaat er ook om dat als die lieve Pakistaanse buurvrouw er zo lang over doet om haar heg te snoeien, je het probleem niet legt bij haar cultuur.

Als ik morgen word opgepakt voor het stelen van een appel, zet dan alstublieft in het nieuwsartikel dat ik een 25-jarige vrouw was die door een moeilijke periode gaat. Zeg niet dat ik een 25-jarige Iraanse vluchteling ben.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.