Column

Ik ben een moderne ouder, maar korfbal...

Mijn zoon kwam met een twinkeling in zijn ogen uit school. 'Mama', zei hij, 'ik wil op korfbal.'

Kinderen spelen korfbal op een camping. Beeld anp

Nu ben ik zo'n moderne ouder die zich heeft voorgenomen om van niets te schrikken; als mijn zoon op een dag aankondigt dat hij wil worden omgebouwd tot meisje - een transitie heet dat, pardon, dat leerde ik deze week bij Arie Boomsma - zeg ik volmondig 'Prima, schat!', en als hij op een dag verklaart dat hij hypersensitief is, ga ik daar ook wel in mee, en mócht hij ooit uit de kast komen, dan sta ik sowieso te juichen, want wat is er fijner voor een moeder dan een zoon die homo is?

Maar korfbal. Jezus.

Ik herpakte mezelf, want ik was toch die openminded moeder die ik me had voorgenomen te zijn? Dus ik zei: 'Korfbal. Wat leuk. Hoezo?'

Nou, er waren op school een paar korfballers langsgekomen en die hadden van alles laten zien over korfbal en nu wilde de halve klas op korfbal.

Ach, dacht ik. Waar zeur ik ook over? Korfbal is sport. En sport is gezond. Bovendien lijkt het ontzettend op basketbal, de sport die ik vroeger zelf beoefende. Korfbal is hetzelfde, maar dan met een lager netje en het netje is een korf en je gaat erna gemengd douchen.

Korfbal. Jezus.

Ik liet het onderwerp rusten; dat is meestal een adequate manier om mijn kinderen van hun bevliegingen af te helpen. Een week later kwam ik een kennis tegen op straat. Haar dochter zat sinds kort op korfbal, vertelde ze. Ze bloosde er een beetje bij.

'Wat toevallig', zei ik. 'Mijn zoon wil ook op korfbal.'

Zij wist wel hoe dat kwam. De korfballers die bij mijn zoon op school waren geweest, waren ook op haar dochters school geweest. Ze liepen de scholen van de stad af. Korfbal is een uitstervende sport, dus dan moet je zieltjes winnen. De verenigingen waren over het algemeen erg christelijk, wist mijn kennis ook. Ik begon allerlei verbanden te zien.

'Dus nu moet ik me tegenover iedereen verdedigen dat mijn dochter op korfbal zit', vertelde ze.

'Korfbal. Jezus', zei ik.

'Ja', zei ze.

Ik fietste naar huis en liet de zojuist opgedane kennis op me inwerken. Er werden dus zieltjes gewonnen. Door korfballers. Op scholen. Aan de andere kant: mijn zoon had het heel leuk gevonden. En het was niet alsof hij zich ineens bij een nieuwe religie aansloot. Alhoewel - was dat de tweede stap?

Ik haalde hem op uit school. Op het plein was hij ingewikkelde traptechnieken aan het oefenen met een vriendje.

'Mama', zei hij met een twinkeling in zijn ogen, 'ik wil op capoeira.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden