Column

Ik ben door een NPO 3-programma vegetariër geworden

Dat NPO 3 heeft bedacht dat de hele dinsdagavond én donderdagavond over eten, pardon, food, moeten gaan, vind ik overdreven. Is dit dan die veelbesproken taak van de publieke omroep? Om twee dagen per week te berichten over de kankerverwekkende werking van suiker, worst, sinaasappelsap en kip? Ik word nu avond aan avond geconfronteerd met frisgewassen verslaggevers die verschrikt en tegelijkertijd monter tegen een supermarktmanager roepen: 'Dus van worst kun je DOODGAAN???' En daar knap ik als kijker op af.

Gehaktballen in een pan.Beeld ANP

Ze kunnen wat mij betreft ook stoppen, want de kerntaak is volbracht: ik ben door een NPO 3-food-programma vegetariër geworden. Ja, door de film Vleesverlangen van Marijn Frank, de frisgewassen Keuringsdienst-vrouw die de niet zo frisgewassen verslaving had om constant kroketten uit muren te trekken en kippenbouten al kwijlende af te kluiven. Franks vleesverslaving was zó niet frisgewassen dat ik het ergens wel weer verfrissend vond, trouwens. Tegenwoordig kom je alleen nog maar glutenvrije vrouwen tegen, dan is het best origineel om eens een vrouw in een rollade te zien bijten. Maar goed, Frank wilde van haar vleesverslaving af. Vandaar de film.

Hoogtepunt of dieptepunt - het is maar hoe je het bekijkt - van de documentaire was het moment dat Frank zelf een koe doodmaakte. Daar had ze maanden naartoe gewerkt met een lieve slager, zo'n slager van wie je als vegetariër spontaan vleeseter wordt, maar het viel haar toch zwaar. Het is ook zwaar werk, een koe doodmaken. Het moet met een grote, loden nietmachine die een terugslag heeft. En: de koe kijkt je aan voordat je het doet. Met nietsvermoedende, grote koeienogen.

Dat was een van de vleesafkicktips van de bejaarde vegetariërs die Frank in haar zoektocht sprak: kijk eens een koe in de ogen. Andere tip van diezelfde vegetariër: denk aan Pythagoras. Pythagoras is, dat wist ik ook niet, de eerste vegetariër die ergens te boek staat, en die had - ongetwijfeld Griekser en welsprekender dan ik het hier nu parafraseer - gezegd dat je niet aan degene die ophield met vlees eten moest vragen waarom hij dat deed, maar aan degene die er ooit mee begonnen was.

Vond ik wel een goed punt van Pythagoras.

Nu heb ik het geluk dat ik door een vegetariër ben opgevoed en dat ik, ondanks een diepe liefde voor gehaktballetjes en bittergarnituur, vlees best makkelijk kan missen.

Het probleem wordt de rest van mijn gezin. Zij hoeven van mij niet allemaal vegetariër te worden, maar ik ga ook niet elke avond twee verschillende maaltijden maken.

Gisteren zette ik ze kaasburgers voor.

'Hij smaakt naar stof', zei mijn dochter en daar had ze gelijk in.

We hebben nog een lange weg te gaan.

Marijn Frank trouwens niet, want die eet nog steeds vlees.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden