Column Aaf Brandt Corstius

Ik ben bang dat klimaatspijbelaar Greta een burn-out krijgt

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben bang dat Greta een burn-out krijgt. Greta ziet de problemen voor onze planeet aankomen, maar ik zie de problemen voor Greta aankomen.

Met Greta bedoel ik natuurlijk dé Greta, Greta Thunberg, de eerste klimaatspijbelaar die inmiddels op regelmatige basis de VN en allerlei wereldleiders op strenge wijze toespreekt. Dat spijbelen heeft dus ergens toe geleid, maar ik zie het ook ergens anders toe leiden. Wonderlijk, hoe je via spijbelen kunt toewerken naar een burn-out. Maar ik denk dat dat is wat hier gebeurt.

‘Ik ben bang dat Greta een burn-out krijgt’, zei ik tegen mijn man. ‘Dat kan denk ik niet, want ze is autistisch’, zei hij. ‘Natuurlijk kan dat wel,’ zei ik. Dat bedoel ik dus. Ik ben de enige die zich hierom zorgen maakt.

Ik volg Greta op de voet, omdat ik het Jeugdjournaal op de voet volg. En zoals mijn zoon van 9 laatst opmerkte: ‘Het Jeugdjournaal is heel links.’ (Eigenlijk zei hij: ‘Het Jeugdjournaal is te links’, maar dat durf ik niet op te schrijven.) Dus gaat het in het Jeugdjournaal altijd over het klimaat, en dat nieuws wordt gebracht via de jeugdige verpersoonlijking van het klimaat: Greta.

Eerst vonden mijn kinderen en ik haar een geluksvogel, omdat ze mocht spijbelen en daar nog voor werd geprezen ook. Toen ging het snel met haar carrière: ze liep vooraan bij elke klimaatmars op de wereld, en onlangs voer ze met een zeilboot naar New York, waar ze nu al wekenlang de VN lijkt toe te spreken.

Haar toch al zorgelijk staande hoofd – Greta doet niet aan lachen, er valt ook niks te lachen – begon langzaam te veranderen in een strak, afgetrokken gezichtje.

Ik moest erg denken aan de film E.T., met dat plantje. Hoe slechter het met E.T. ging, hoe doder het plantje ging. Met Greta is het ook zo, maar omgekeerd; hoe slechter het met de planten gaat, hoe slechter het met Greta gaat, en des te harder ze moet werken.

Ik vind het Jeugdjournaal helemaal niet te links, maar mij is zelden iets te links. We hebben net de warmste vijf jaren ooit meegemaakt, inmiddels kunnen reuzeteken overleven in ons land, en zondag zat ik met mijn kinderen en neef en nichtje op het strand. We verbrandden in de zon, zwommen in de zee, en dat hoort goed te voelen, maar ergens, op een onbewust niveau, weet je lichaam dat het niet klopt. Omdat de zon te laag staat. 

Greta heeft ons daarop gewezen, maar nu heeft ze rust nodig. Ik vrees dat ze die niet neemt voordat de opwarming van de aarde stopt. Kan iemand daar snel voor zorgen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden