Column Aaf brandt Corstius

Ik begrijp helemaal niets van Harry Potter, maar mijn kinderen snappen het gelukkig wel

Net als alle mensen van de wereld vind ik de Harry Potterboeken heel indrukwekkend en heb ik veel respect voor J.K. Rowling, vooral als ik bedenk dat ze al die delen als bijstandsmoeder in een heel koud café met de hand heeft geschreven. Dat van de lage temperatuur heb ik er zelf bij bedacht, maar het was wel in een café. En met de hand en in de bijstand.

Ik gun J.K. Rowling alle succes en miljoenen van de wereld, want er is bijna niets heerlijkers dan mijn kinderen op te zien gaan in haar boeken als wij ze voorlezen. Het enige probleem is: ik begrijp niets van Harry Potter. In deel 1 ging het nog wel – en als ik het niet snapte, schreef ik het toe aan de mystieke aard van de toverkunst. In deel 2 raakte ik ernstig in verwarring, en inmiddels zijn we in deel 4 en ben ik elke vorm van draad kwijt.

Vaak doe ik alsof ik moet opruimen als mijn man gaat voorlezen, maar mijn kinderen vinden dat dit een gezinsbrede activiteit is waarbij ik als een labrador aan het voeteneind van het bed moet liggen meeluisteren. En daar geef ik natuurlijk gehoor aan.

Maar ik lig daar aan het voeteneind en begrijp net zoveel van het verhaal als de gemiddelde labrador zou doen. Minder zelfs, denk ik. Ik kan, bleek gisteren, niet eens meer uit de context en toon opmaken of we in een spannend of kabbelend deel van het verhaal zitten. Mijn man las een passage voor over een kobold of een Dementor of iets dergelijks, en er zat iets achter een schilderij of achter een draaiende trap, en ineens richtte mijn zoon zich op, keek me aan en zei uitgelaten: ‘Spannend, hè?’

Blijkbaar waren we op een climactisch punt aanbeland (nog honderd van de vijfhonderd pagina’s te gaan, zag ik, dus het kon kloppen), en zelfs dat had ik niet door.

Wat ook vreemd is, is dat mijn kinderen, en alle kinderen geloof ik, in hun hersenen de capaciteit hebben om allerlei dwarsverbanden te leggen tussen de vele delen van Potter. Dus dan komt er een onheilspellende uil voorbij, en dan gaat die kaartenbak in hun hoofd open en roepen ze in koor: ‘Dat is die uit deel 2, toen met Hagrid in het bos!’

En ze snappen ook meteen wat het betekent: dat Harry’s bliksemvormige litteken zal gaan vervagen, met alle bijna-fatale gevolgen van dien. Of zoiets. Harry Potterfans hoeven mij geen brieven te schrijven dat dit niet klopt, want ik verzin het even zelf omdat ik werkelijk geen notie heb van wat zich, inmiddels duizenden pagina’s lang, afspeelt.

Mijn vermaak is aan het voeteneind liggen en toekijken hoe mijn kinderen dit wél snappen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden