Column Merel van Vroonhoven

Ik begin voorzichtig te geloven dat ik het leraarschap ooit onder de knie zal krijgen

Ooit gehoord van de tienduizend-uren-regel van Malcolm Gladwell? Hij betoogt in zijn bestseller Uitblinkers dat niet aanleg, maar training bepalend is om expert te worden in een complexe vaardigheid. Minstens tienduizend uur training.

Minder achter de boeken dus, en meer voor de klas.

Mijn aardrijkskundeles van vandaag begint goed. De quiz met leuke weetjes over Europa valt in de smaak. Ook de overgang naar het volgende lesonderdeel – zelfstandig werken met De Junior Bosatlas – verloopt zonder al te veel brokken. De kinderen gaan ijverig aan de slag. Een hele opluchting. Vorige week was het lesuur al voorbij voordat ik aan de kern was toegekomen. Ik begin voorzichtig te geloven dat ik het leraarschap ooit onder de knie zal krijgen. Tot ik de ene na de andere vinger de lucht in zie gaan. Binnen de kortste keren is de hele klas gevuld met druk zwaaiende vingers. De aangename stilte van zonet is overgegaan in geroezemoes en een herhaald, steeds luider: ‘Juf Merel, ik snap het niet’, ‘Juf Merel, ik kan mijn land niet vinden op de kaart’.

Ik snel van tafeltje naar tafeltje. ‘Aisha, zoek je een land? Kijk achterin bij het register.’ ‘Zie je, Malgosia, een legenda werkt zo.’ ‘Jarek, draai je om, ga aan het werk.’ ‘Ik kom zo helpen, Yassim.’ ‘Achmed, houd op met je buurman lastig te vallen!’.

Binnen twintig minuten ben ik van een (enigszins) zelfverzekerde kapitein op een soepel varend cruiseschip veranderd in een wanhopig rond rennende matroos op de Titanic.

Ik kijk naar de klok voor redding. Nog zeker tien minuten tot de pauze. Help! Dan maar de laatste optie, de noodrem. Ik verhef mijn stem en sommeer iedereen te stoppen met wat ie aan het doen is, zijn pen neer te leggen en stil te zijn. Het werkt. Ik slaak een zucht van verlichting.

‘We gaan afronden,’ zeg ik zo rustig mogelijk. Op mijn vraag wat ze hebben geleerd, komt schoorvoetend een enkel antwoord. ‘Iets met een atlas, Juf. En rivieren in Europa.’

‘En wat hadden jullie nog willen leren?’ Weer vingers, dit keer veel meer. ‘Eigenlijk alles, Juf’, roept Jarek, ‘ik vond het een leuke les, maar heb er niets van begrepen.’

Ik kan wel door de grond zakken.

Als de kinderen de klas uit gestommeld zijn, plof ik ontredderd neer op een van de lege kinderstoeltjes. Seval, mijn stagebegeleidster, komt naast me zitten. Ze lacht minzaam: ‘En, wat vond je ervan?’ Ik kan alleen maar bedenken wat niet goed ging. Als ik aan mijn waslijst van verbeterpunten nog een hele trits wil toevoegen, zegt ze: ‘Ik zie veel goede punten hoor, en veel dat je vorige week nog niet deed.’ Ze somt ze op. Daarnaast geeft ze ook wat tips. ‘Probeer het straks anders nog een keer.’ Een koude rilling loopt langs mijn rug.

Een ambacht leren, zo gaat dat dus. Niet één keer per jaar een beoordelingsgesprek of een managementtraining. Gewoon lik-op-stuk-feedback en direct weer doen. Niet één keer, maar wel tienduizend keer. Dat Malcolm Gladwells theorie intussen een fabeltje is gebleken, kan mij niet deren. Na de pauze stap ik moedig weer de arena in. Nog negenduizendnegenhonderdtachtig uren te gaan.

Zesde aflevering van de serie die Merel van Vroonhoven schrijft over haar overstap van topvrouw bij de Autoriteit Financiële Markten naar zij-instromer in het onderwijs. Lees hier de vorige aflevering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden