IJsjes

Ooit kon ik zonder met mijn ogen te knipperen een Raket bestellen, schrijft columnist Nico Dijkshoorn.

Enkele dagen geleden was ik met zes kinderen in een snackbar. Ze wilden ijs. Het is mij niet gelukt om dat te bestellen. Ik durfde het niet. Ik ben van de Raket- en Cornetto-generatie. Die durfde ik zelfstandig te bestellen. U had mij moeten zien. Lekker losjes met het handje in de broekzak en dan zonder te wijzen: 'Zeg ouwe reus, doe er een Raketje bij.'

Ik kon ze weergaloos mooi opeten, Raketjes. Veel mannen om mij heen vielen door de mand. Die probeerden zo stoer mogelijk een Raket op te eten, maar je zag het aan hun kop: ze verheugden zich op het gele gedeelte. Ik ook, maar dat liet ik niet merken. Ik kon, na een paar jaar oefenen, een raket eten alsof ik Don Corleone was.

Wat ik maar wil zeggen: ooit kon ik dat, zonder met mijn ogen te knipperen een Raket bestellen. Nu, vlak voor de balie in de snackbar, met zes schreeuwende kinderen om mij heen, verlamde ik. Ze riepen de namen van de ijsjes. Dit is wat ik mij herinner: de Solero Exotic Explosion, de Sprookjesboom, een Cornetto Cheesecake Glory en de Cornetto King Cone.

Ik heb ze aangewezen. Heel laf. Ik wees naar een kartonnen bord en dan zei de snackbarhouder veel te hard: 'een Rockalittle Vagabond Galore Royale'. En dan knikte ik. En zo ging dat maar door. Hij volgde mijn vinger en daarna dreunde hij de naam op die er onder het ijsje stond. 'Een Schatkist Special Edition Bloedsinaasappel.'

Ik kan het niet. Ik wil het niet. Ik kan geen eten met rare namen bestellen. Ik ben een aanwijzer geworden. En dat vind ik zo jammer. Ik vond het zo heerlijk om te bestellen. In restaurants de kaart doornemen en daarna de ober wenken, daar genoot ik van. Ook hier speelde kinderlijke trots een grote rol. Ik stelde af en toe een kritische vraag: 'Die zalm, wordt die schuin op de graat gebakken?' Dan hoopte ik dat zo'n ober in de keuken zou zeggen: 'Jongens, kennertje in de zaak.'

Het was allemaal veel overzichtelijker in restaurants. Ik was altijd leuker dan het menu. Zo zat het in elkaar. Op de kaart stond 'Gepaneerde Schnitzel' en dan kon ik zeggen: 'Doe me zo'n Schwarzwalder kokosmat, zonder snorretje graag.' Tegenwoordig probeert de menukaart leuker te zijn dan ik.

Bijna nergens kun je nog een biefstuk met friet bestellen. Op menukaarten heet dat opeens: 'Koetje Au ik hou van jou van Boer Bert geserveerd met Vluchtende Aardappel door een Ventilatierooster.' En dat durf ik dan weer niet te zeggen.

Ik wil graag weten of er volwassen mensen bestaan die dat wel durven. Zijn er lezers die het volgende gerecht zouden bestellen? 'HiHaHogere Schoolraap Bij de Maneschijn van Groentevrouwtje Rita, geserveerd met De Wortel Uit Negen. Uiteraard te bestellen samen met een Ramses Sappie'

Ik wijs op de kaart en daarna luister ik naar mensen aan een tafel vlak naast mij, die wel een poging hebben gewaagd. 'En dat Ramses Sappie, wilt u die met 'Papaja Pappa nee', met Lycheezus Christus of met Per in je sik?'

Aan het eind van zo'n diner pak ik mijn kleine wraak. Ik vraag de ober: 'Ik wil graag het koperstof onder uit mijn zak kloppen.' De verbaasde blik en dan: 'Afrekenen, pikkie.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden