Iets met rennen en vrijheid

Je weet dat je ouder wordt als je af en toe een sporthype aan je voorbij laat gaan.

Nadat ik vanaf mijn 20ste al dan niet dolenthousiast had meegedaan aan low impact aerobics, high impact aerobics, steps, pilates, powerpilates, yoga, poweryoga, bikram yoga, bodypump, bodyvive, bodyshape, bodybalance en vast nog iets met body, besloot ik deze winter om de grote zumbahype aan me voorbij te laten trekken.
Bij zumba moet je doen alsof je aan het feesten bent. Sporten is voor mij niet hetzelfde als feesten. Integendeel.
Maar zumba is alweer uit, geloof ik. Gisteren was ik bij een demonstratie van free running. Free running sprak me wel aan. Het was iets met rennen door de grote stad, en met vrijheid.
Ik meldde me bij de RAI in Amsterdam, waar van beton een huisje en een muur waren gebouwd. Twee jongens in goedzittende joggingbroeken, Lorenzo van Velsen Botazzi en Vincent Jamie Watson, waren daar free running aan het doen. Free running was: tegen een muur op rennen, een salto achterover maken, op straat landen, en dan nog even de handstand doen. Dit alles begeleid door muziek uit een ghettoblaster. Ter variatie kun je ook vanuit stilstand door een hoog raam springen, en dan bijvoorbeeld flikflakkend over het dak heen gaan.
Free running is heel erg iets voor Zwarte Piet en Lorenzo en Vincent, zag ik al snel. Free running is heel erg niet iets voor mij.
Terwijl Lorenzo gehurkt op het dak van het betonnen huisje zat, vertelde hij aan de pers dat free running een undergrounddiscipline in een urban omgeving was. Zoiets als skateboarden ooit was geweest. Daarna saltode hij van het dak af.
Ik zag de charme van free running wel, ergens. Je gaat met je goedzittende joggingbroek en je ghettoblaster naar een urban omgeving, en daar een beetje tegen muurtjes oprennen en door kapotte ramen heen springen.
Ik kon me ook voorstellen dat free running, ondanks mijn totale onvermogen om eraan mee te doen, misschien ooit wel net zo mainstream zou worden als skateboarden.
En ik voorzag dat dat misschien net zou gebeuren als mijn zoontje een jaar of 14 is. Dat hij dan zou zeggen: ‘Mama, ik ga free runnen.’
Ik weet ook al wat ik dan terugzeg. ‘Of op tennis?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.