Column Aaf Brandt Corstius

Iedereen lichtbruin en biseksueel, best een leuke wereld

Ik moet nog één belangrijke les uit het Songfestival overbrengen, dan hou ik er echt over op. Sorry, maar ik heb zoveel geleerd. Ook over mezelf.

Duncan Laurence, de winnaar van het Songfestival dus – ik sprak gisteren iemand die zijn liedje nog niet had gehoord, ik moest het helemaal nazingen vanaf oooooh-oh, oh-óh-oh-oh – is biseksueel. En daar vertelde hij iets over. Ik weet niet meer waar, want hij heeft de afgelopen tijd zoveel verteld op zoveel plekken dat dat niet meer bij te houden was.

Maar hij vertelde dat mensen vaak niet geloofden dat hij biseksueel was, ‘maar eigenlijk homo’.

Er was zelfs een hele akkefiet met Privé-verslaggever Jan Uriot, die suggereerde, en ik citeer nu een andere degelijke bron, RTL Boulevard ‘dat de zanger mogelijk onder dwang zijn geaardheid zou hebben veranderd van homoseksueel naar biseksueel’.

Je ziet het voor je. Een strenge Eurovisiecommissie die je dwingt ter plekke je geaardheid te veranderen. En hoe doe je dat dan? Een nieuw pasje aanvragen? Andere kleren kopen? Genenpakket aanpassen? Het geaardheidsregister opbellen voor een wijziging?

Maar afgezien van deze malle uitspraak is het een algemener probleem: dat mensen vaak tegen biseksuelen zeggen dat ze eigenlijk homo zijn, of dat in elk geval van ze denken.

Ik vond het een goed onderwerp, wat ik nog maar weinig besproken had gezien. En, veel erger nog, ik had mezelf ook weleens op die gedachte betrapt als iemand zei dat hij of zij bi was. Ik dacht dan: dat zeggen ze nu wel, maar ze zijn vast eigenlijk homo en durven daar niet voor uit te komen, dus zeggen ze dat aan hun geaardheid ook een mainstream heterocomponent zit, dan valt het nieuws makkelijker.

Ja, dat dacht ik allemaal, een mens kan blijkbaar een hoop denken als een ander het korte zinnetje ‘Ik ben bi’ uitspreekt.

Tegenwoordig geloof ik trouwens wel dat mensen bi zijn, want ik heb in de praktijk gezien dat ze dat zijn, maar ik weet ook dat er nog steeds mensen zijn die deze tak niet serieus nemen.

En daar heb je dan het Songfestival voor. Om dat aan de kaak te stellen.

Mijn vader zei trouwens altijd: ‘Iedereen is bi.’ Misschien een beetje overdreven, hij had ook geen telling gedaan, maar ik denk dat hij wel een half punt had. Hij zei ook altijd: ‘Op een dag is iedereen lichtbruin.’ Hij dacht namelijk dat mensen van alle huidskleuren met elkaar zouden trouwen en kinderen krijgen. Daar vind ik nog iets te weinig vaart in zitten, maar het gebeurt wel.

Iedereen lichtbruin en biseksueel, het lijkt me best een leuke wereld. Behoorlijk saai, ook dat. Maar rustig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden