column EVA EN EDDY POSTHUMA DE BOER

Iedereen is van de wereld

Oman, 1981.

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. Vandaag: iedereen is van de wereld.

Mijn dochter heeft een proefwerk aardrijkskunde. Ik overhoor, het gaat over demografie: hoe landen zich ontwikkelen van arm naar rijk, invloeden op geboorte- en sterftecijfers, waarom mensen migreren. Omdat mijn 14-jarige niet achterlijk is, past ze de theorie onmiddellijk toe en begint ze me vragen te stellen over de vluchtelingenproblematiek.

‘Hoezo moeten die kinderen hier eigenlijk weg, er is toch plek genoeg?’ Ik breek een stuk Tony Chocolonely af en zeg dat het moet van de staatssecretaris, dat het nu eenmaal de afspraak is. Gepijnigd prop ik een hoek chocola in mijn mond. Ik kan het ineens niet geloven. Ik kan niet geloven dat er in ons demografisch bezien ontwikkeldste land echt mensen aan de macht zijn die economische en politieke belangen boven compassie en barmhartigheid stellen. Moet ik dat zeggen tegen mijn kind? Is dat hoe ik haar dan maar moet opvoeden: de onverteerbare werkelijkheid jankend opdienen?

Peinzend breekt mijn dochter de hele reep chocola in stukjes. ‘Lili en Howick mogen toch ook blijven, waarom die andere kinderen dan niet?’

Ik zucht. Ik kan dit niet. Ik wil dit niet. ‘Kom, we moeten verder. Noem vier pushfactoren.’

‘Wat zijn dat ook alweer?’

‘Jezus, heb je dit überhaupt ingekeken? Dat zijn redenen dat mensen uit een land vertrekken.’

Die moeder. Armina, heet ze. Hoe lang heeft ze Lili en Howick al niet vastgehouden, gekust? Ik voel me al ontwricht als ik mijn kinderen een week niet zie omdat ik zo nodig met hun vader een romantisch reisje wil maken. Hoe moet het voor deze vrouw zijn? Ze weet niet eens wanneer ze ze weer zal zien. Voor hun geluk vertrok ze zonder hen, maar hoe gelukkig ben je als kind zonder je moeder om je heen?

‘Mag ik eigenlijk ook mijn handtekening zetten voor die actie van Tim?’

‘Ik denk dat je daarvoor meerderjarig moet zijn. Vier pushfactoren a.u.b.’

‘O ja. Oorlog, gebrek aan vrijheid, armoede enne... natuurrampen. Duh, natuurlijk ga je dan weg! Als zoiets hier aan de hand zou zijn, zouden wij toch ook vertrekken? En dan zou het toch raar zijn als we geen land in mochten, ik bedoel, alle mensen zijn toch van de hele wereld? Waar zouden wij dan naartoe gaan?’

‘Zoiets gebeurt hier niet.’

‘Ja maar, stel nou even van wèhel.’

‘Dan zou ik je meenemen naar waar het veilig is.’

‘Ja, toch?’

‘Zeker toch.’

‘Woef woef’, doet mijn dochter een hond na, omdat ze weet dat ik daar altijd om moet lachen.

Eva Posthuma de Boer (1971) is schrijver (van onder meer de roman En het wonder ben jij, 2018); Eddy Posthuma de Boer (1931) is fotograaf en werkte voor Het Parool, de Volkskrant, Time-Life en Avenue. Samen kiezen ze elke twee weken een foto uit Eddy’s archief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.