Column Aleid Truijens

Ieder kind verdient een zenuwslopende, onvergetelijke eindmusical in groep 8

Niet iedereen heeft het door, maar de zenuwen en voorpret gieren door gans het land. Dezer dagen is op veel basisscholen de opvoering van de musical in groep 8. Een gewichtige, opwindende avond, die je je leven lang niet vergeet. Doodeng. Daar zitten ze, opa en oma, ouders, broers en zussen, te glunderen in hun goeie goed. Als je je tekst maar onthoudt! Een uur later is het voorbij. Het applaus is overdonderend. Je bent een ster, en een middelbare scholier.

Mijn kinderen zijn te groot en mijn kleinkinderen te klein, dus voor mij helaas geen musical. Weinig gebeurtenissen zijn zo ontroerend. De versierde gymzaal die ruikt naar kindertjeszweet. Het verlegen meisje dat schittert en zwiert nu ze een geschminkte ander is. De jongen die zich er iets te hard ingooit om indruk te maken. De zenuwpees die toch zijn tekst vergeet en dan wordt ingefluisterd; niemand die het merkt, hoor. De ijle of brekende stemmen, op de rand van ernaast, het dansje net uit de maat, de jongste van de klas die tóch even stiekem zwaait – nee, ik houd het niet droog.

Mijn eigen musical in de zesde klas, diep in de vorige eeuw, was frustrerend, maar niettemin gedenkwaardig. Wegens jammerlijk gebrek aan acteertalent en schattigheid kreeg ik twee vernederende, tekstloze bijrollen: vóór de pauze was ik een boom, met prikkende takjes, na de pauze een kabbelend beekje – niet zo makkelijk trouwens. Mijn moeder huilde, maar dat kan ook van schaamte zijn geweest. Mijn broers hebben me er nog jaren mee gepest. Het is net zoals altijd als laatste te worden gekozen bij gymnastiek – ook mijn lot; het kruipt onder je huid.

Wraak nemen kan wel. Bij de musicals van mijn eigen kinderen, rond de eeuwwisseling, drong ik mij op aan het groepje dat de musical zou schrijven en regisseren. Ik zorgde er fanatiek voor dat alle kinderen, niet alleen de leuke en mooie, genoeg tekst kregen. Iedereen had een glansrol, allemaal straalden ze, apetrots. Ik verzoende me met leerkrachten met wie ik ruzie had gehad. Ouders sloten vriendschap. Veel ouders hadden in mijn herinnering toen een ‘creatief’ beroep én alle tijd.

Nee, dat is nu niet meer zo. Ouders hebben het vreselijk druk met werk en gezin, en ook de juffen en meesters kunnen de voorbereiding van de musical eigenlijk niet erbij hebben in groep 8, toch al zo’n druk en stressvol jaar. Tegenwoordig zijn er bedrijfjes waar je kant- en klare musicals kunt kopen, compleet met acteertips en een ‘stappenplan’ voor de begeleiders. Die musicals heten Check dit dan! of Selfie, The Musical, maar ook nog gewoon Bende op de camping of Kauwgomgangsters. Je hebt zelfs panklare christelijke musicals, zoals Een herberg is geen plaats voor Hem. Een filmpje, door leerlingen gemaakt op hun telefoons, dat kan ook natuurlijk. Of desnoods een karaokeavond.

Maar dan nog. Op veel basisscholen is de werkdruk veel te hoog voor vrolijke nevenactiviteiten. Begrijpelijk dat leraren, als er moet worden gekozen, de kwaliteit van het onderwijs vooropstellen en alle extra’s die van hen worden gevraagd afschudden. Heel soms sneuvelt dan zelfs de musical.

Misschien kan de 155 euro per leerling die bassischolen dit schooljaar hebben gekregen ter verlichting van de werkdruk uitkomst bieden? Van een deel van dat geld kun je kundige zzp’ers inhuren (ouders wellicht) die een tijdlang enkele uren per week met groep 8 de musical oefenen, de decors bouwen of de muziek maken. Ieder kind verdient zo’n overgangsrite, een zenuwslopend, onvergetelijk afscheid van de kindertijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden