ColumnIbtihal Jadib

Ibtihal spaart advertenties, contactadvertenties om precies te zijn

Beeld Aisha Zeijpveld

Ik verzamel tegenwoordig contactadvertenties, de leukste knip ik uit om met een paperclip bijeen te klemmen in een stapeltje. Ik vind het zelf ook raar. Toch kan ik ze niet weerstaan: de blauw gekaderde Pier Ebbinge Relationship-advertenties in de zaterdagkrant. Het zijn pareltjes van moed, opgetekend in een staccato schrijfstijl die een salvo aan imponerende eigenschappen op de lezer afvuurt.

Doorgaans blijf ik achter in een staat van verwarring. Over de woordkeuze bijvoorbeeld. Zo las ik eens: ‘Beslist geen blauwkous’. Vragend keek ik op naar mijn man aan de andere kant van de tafel – zijn algemene ontwikkeling is een stuk beter dan die van mij – maar hij kende het woord evenmin. Daarop zocht ik mijn heil op internet waar ik stuitte op de uitleg: ‘een spotnaam voor een geleerde vrouw’. Dat vond ik weinig verhelderend, temeer omdat de heer in kwestie zichzelf had omschreven als een getalenteerd hoogleraar. En niet zomaar eentje, neen, een erudiete, beschaafde vergadertijger. Mijn verbeelding kon het haast niet verwerken, al die input. Ik zag meteen een vrouw voor me, ergens in den lande gezeten aan haar mahoniehouten keukentafel, die na het lezen van de advertentie trillend van opwinding haar porseleinen theekopje neerzette terwijl ze met haar vrije hand naar de parelketting om haar hals greep waarin zij haar adem voelde stokken. Eindelijk, na al dat wachten, heeft het lot een langdurig vergaderende onderwijzer gebracht! Onmiddellijk zond zij een telegram uit: ‘Zoek niet verder. Ik draag nimmer blauwe kousen.’

Bij een andere advertentie werd ik al bediend in de aanhef. Die man omschreef zichzelf als: ‘extreem succesvol en bescheiden’. Sindsdien probeer ik zo vaak mogelijk het woord ‘extreem’ te gebruiken, op bescheiden toon uiteraard. Je wil niet dat mensen gaan denken dat je jezelf een ontzettende baas vindt. Die indruk wilde deze man ook niet wekken want verderop in de advertentie stond: ‘Loopt in niets naast z’n schoenen’. Verder was het een zichtbare visionair, íjzersterk bovendien, die op wereldschaal zijn stempel zet. De eerste vrouw die zichzelf zó durft te neer te zetten en desondanks zichzelf bescheiden noemt, mag van mij het land besturen.

Die extreem succesvolle man was trouwens op zoek naar een ‘Vrouw in hoofdletters’ die ‘ook meisje’ is. Mijn verbeelding liet het ditmaal volledig afweten, met een daverende stilte in de bovenkamer staarde ik naar de woorden. Wat ís een vrouw in hoofdletters? Is dat een rank type met volle borsten, zacht haar en glanzende nagels? Of juist eentje met een geweldige heupomvang waardoor je meteen ziet: die is erop gebouwd om minstens 14 kinderen te baren zonder een kik te geven?

Hoe dan ook, uit de advertenties blijkt onmiskenbaar dat het gaat om succesvolle, gillend rijke mensen vanaf een jaar of 50 die van kunst en cultuur houden. Het Concertgebouw en musea worden soms uitdrukkelijk genoemd. Dat is een behoorlijk specifieke vijver. Ligt het niet voor de hand als het Concertgebouworkest een cupido-genre toevoegt aan zijn programma? Eens per maand een concert voor vrijgezellen die een partner zoeken. Hetzelfde geldt voor musea; als je van het ene schilderij naar het andere slentert, wetende dat alle bezoekers op dat moment openstaan voor een vonk, kunnen er leuke ontmoetingen ontstaan. Ik bied mij hierbij graag aan om de drankjes te komen serveren; kan ik eindelijk zien wat er wordt bedoeld met erudiete, sterke, beschaafde, signalerende, dragende, autonome, gedreven mensen van kaliber.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden