Column Esther Gerritsen

Hunnebedden beklimmen is een traditie die niemand ons zal afnemen

In Borger hebben ze liever niet dat je nog op hun hunebed klimt. Vorig weekend werd het eerste onofficiële verbodsbord bij het grote hunebed in Borger onthuld: ‘Hunebed niet beklimmen.’

Het zijn tenslotte resten van prehistorische grafkamers, en op graven klim je niet.

Dat vond ik heel redelijk klinken. Ik dacht zelfs: wat is het eigenlijk fijn om dingen te hebben waar je niet op mag klimmen. Niet vanwege de veiligheid, maar vanwege het ontzag dat je voor iets hebt. Dat maakt een ding toch meteen magisch. Wat heerlijk dat we magische hunebedden hebben. Natuurlijk moesten we daar maar niet meer op klimmen.

Maar dat blijkt dus lang niet iedereen zo redelijk te vinden.

De burgemeester van Coevorden (zijn gemeente heeft drie hunebedden, maar Borger heeft de grootste) schreef op Twitter dat een klimverbod in zijn gemeente niet nodig was: ‘Ze staan er ruim 5.000 jaar, en dat ging zonder beleid altijd prima! Het lijkt mij best verantwoord dat nog een eeuw of wat zo te houden.’

Een scholenvoorzitter uit de omgeving viel hem bij: ‘Wij mochten dat als kind ook, waarom zou dat nu niet meer mogen? Je moet een beetje leven en laten leven in dit land en elkaar de ruimte geven.’

En dat zijn dan de gezagsdragers. Als die al roepen dat dat kleine onofficiële bordje genegeerd mag worden, wie ben ik dan om dit vage verbod te gehoorzamen? Verwarrend allemaal.

Nu dacht ik ooit – en ik denk het nog steeds – dat het heel redelijk was om Zwarte Piet een andere kleur te geven. Ik herinner me nog goed hoe ik jaren geleden heel rustig concludeerde: ‘Ach ja, dat kan ook helemaal niet, die zwart geschminkte knecht, nou ja, gelukkig worden we wijzer, even een ander kleurtje en klaar zijn we. Gewoon een kwestie van voortschrijdend inzicht.’ Ik had geen flauw benul van de enorme heisa die deze redelijke wens tot verandering zou teweegbrengen.

Nu zou je redelijkerwijs verwachten dat het met het hunebed niet ook zo’n heisa gaat worden, maar onredelijkerwijs is natuurlijk alles mogelijk. Wie weet staan we aan het begin van een hunebeddenstrijd die zijn weerga niet kent.

Het balletje schijnt te zijn gaan rollen door een bezoek van een groep indianen, die schande sprak van de manier waarop de Nederlanders met de graven van hun voorvaderen omspringen. Maar wat hebben wij hier met de indianen te maken? Heel veel blijkbaar. Dankzij de buitenlanders mogen we dus onze eigen hunebedden niet meer op. Nee, ik overdrijf niet, ik las dat het wordt verboden: ‘… vooral vanwege de beleving’. Er komen steeds meer buitenlandse toeristen en die vinden het ‘maar wat apart dat klimmen mag’.

Apart? Ja, dat is toch prachtig, wat wil een toerist nog meer? Onze hunebedden zijn dan misschien cultureel erfgoed, maar onze tradities zijn immaterieel cultureel erfgoed en wij beklimmen traditioneel onze grafkamers.

Wil de echte avontuurlijke toerist een Hollandse traditie zien, dan moet die maar naar Coevorden gaan.

Zoals de burgemeester al zei: ‘… ouders die hun kind daar op willen laten klimmen kunnen graag terecht bij de drie die in de gemeente Coevorden te vinden zijn’.

Ja, daar kunnen die indianen nog wat van leren, hoe wij al duizenden jaren onze prehistorische graven beklimmen, een traditie die niemand ons zal afnemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.