Sander Donkersin 150 woorden

Huisdieren behoorden voor Tante Jo tot de overbodige franjes van het leven

Lange, heerlijke dagen bracht ik met mijn dierbare Tante Jo zaliger door in diergaarde Blijdorp, of voor de tv, als er een natuurfilm ‘op’ was. Vooral de ijverige exemplaren uit de dierenwereld konden rekenen op haar haast kinderlijke bewondering. Overwinteren in Afrika, jagen op een haas, een hol graven. ‘Kind’, zuchtte ze dan. ‘Hoe bestaat het?’

Haar relatie tot onze katten was minder warm. Huisdieren behoorden voor Tante Jo tot de overbodige franjes van het leven. Ze presteerden weinig en hadden bovendien de onhebbelijkheid precies dáár te gaan liggen waar zij wilde poetsen.

Eenmaal dacht ik bij thuiskomst dat er bezoek was, waarmee zij op ongewoon barse toon converseerde. Ik trof Tante Jo in de woonkamer, stofzuigerslang in haar linkerhand, de rechter ongedurig in de zij, oog in oog met onze rode, zeppelinvormige kater, die in slow motion zijn lijf omrolde en haar uitdagend in het gezicht geeuwde. ‘Ga toch eens wat dóen’, sprak ze hoofdschuddend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden