Column Robèrt Misset

Huilde Andy Murray uit geluk of uit wanhoop?

Tranen van geluk hebben iets pathetisch. De zorgvuldig geregisseerde hereniging van twee geliefden bij All You Need Is Love is puur effectbejag, maar houd het maar eens droog. Mij lukt het zelden. De tranen van Roger Federer, die op zijn 36ste bij de Australian Open zijn twintigste grandslamtitel won, lieten mij evenmin onberoerd. Het is voor een rijpe vijftiger toch prettig om te mogen dromen van een eeuwige jeugd.

Afgelopen week gaven de tranen van Andy Murray mij een ongemakkelijk gevoel. Je kunt ze namelijk op twee manieren interpreteren, waarbij de romantiek van de laatst overgebleven soldaat op het slagveld lijkt te winnen. Het is bij het tennistoernooi in Washington drie uur in de nacht. Voor nagenoeg verlaten tribunes heeft Murray na een marathon van drie uur de Roemeen Marius Copil verslagen.

Het tijdstip is absurd, de toernooidirectie in Washington heeft de spelers rond middernacht de baan opgestuurd. Doen jullie het licht uit? Het is de derde driesetter van Murray op rij en het voelt als een statement na een revalidatie van bijna een jaar. De 31-jarige Schot verliet Wimbledon in 2017 hinkend als een aangeschoten luipaard, na een heupoperatie in januari keerde hij in juni terug op het gras van Queens. Te vroeg.

Op het laatste moment meldde Murray zich af voor Wimbledon, omdat zijn lichaam partijen om drie gewonnen sets nog niet aankon. Nu speelde hij negen sets in Washington, als de ultieme test of hij zijn carrière kon vervolgen. Mackenzie McDonald, zijn vriend en landgenoot Kyle Edmund en Copil; een imponerend rijtje is het niet. En toch breekt Murray als hij na een jaar weer in de kwartfinales staat.

Zijn schouders schokken, bijna twee minuten duurt de huilbui en ik twitter over de pure emotie van een sporter die zielsgelukkig is met zijn rentree. De tweevoudig Wimbledonwinnaar kan weer lijden, Sir Andy huilt uit liefde voor de sport. In een Amerikaans blog werden zijn tranen geroemd als een symbool van emancipatie, in een genderneutrale samenleving mogen kerels ook janken. Weg met het machogedrag, Murray leidt de moderne man naar een nieuwe wereld.

De realiteit kan pijnlijker zijn. Waren het geen tranen uit wanhoop? Murray gaf in Washington voor de kwartfinales op in de wetenschap dat hij na zijn nachtelijke uitputtingsslag onvoldoende hersteld zou zijn. Na het prestigeduel met Edmund hobbelde Murray al naar het net. Drie uur ploeteren tegen Copil, die hij normaal in een uurtje wegzet, was wellicht het signaal dat het nooit meer goed komt.

Federer en Nadal keerden na hun revalidatie terug als een kampioen, Djokovic had meer tijd nodig om te kunnen schitteren op Wimbledon. Murray was de verfijnde schaker in het circuit, de man met de gouden handjes en het haviksoog. Nu zien we een modale tennisser, die de kunstenaar in zichzelf is kwijtgeraakt. Om te huilen zo triest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.