Opinie Commentaar

Howick en Lili zijn de dupe van een jarenlange strijd die geheel over hun hoofden heen is uitgevochten

De twee Armeense kinderen Lili en Howick voorafgaand aan de zitting van de Raad van State over hun asielprocedure. Foto ANP

Mark Harbers is niet te benijden. Nu voor de Armeense kinderen Howick (13) en Lili (12) de juridische mogelijkheden zijn uitgeput om hun naderende uitzetting aan te vechten, zijn alle ogen gericht op de staatssecretaris van Justitie. Alleen hij kan zijn discretionaire bevoegdheid nog inzetten om het lot van de kinderen te veranderen.

Een eenvoudige beslissing is dat niet, want er is in deze zaak veel om cynisch van te worden. Al snel na de aankomst van Howick, Lili en hun moeder in Nederland in 2008 verwierp de rechter hun verhaal dat Armenië te gevaarlijk is om naar terug te keren. Bovendien loog de moeder voortdurend over haar identiteit en haar nationaliteit en die van haar kinderen. Vanaf de eerste procedure luidde het oordeel dan ook dat het gezin zich moest opmaken voor terugkeer. Dat is sindsdien niet veranderd in de vele procedures die volgden. Elke beroepszaak bleek kansloos, maar steeds bleek er nog ergens een nieuwe laatste strohalm te zijn.

De moeder van het gezin, die consequent rechterlijke uitspraken negeerde en weigerde te vertrekken, heeft dan ook geen sterke zaak. Maar dat geldt evenzeer voor de overheid. Die doet er de laatste jaren weliswaar veel aan om de asielprocedures en de zich opstapelende beroepsmogelijkheden te beperken, maar heeft in dit geval toch niet kunnen voorkomen dat de kinderen tien jaar de tijd kregen om hier te aarden. Op papier ziet het stelsel er inmiddels waterdicht uit, maar er zijn nog altijd gevallen die buiten de politieke werkelijkheid vallen.

De staatssecretaris houdt het er vooralsnog op dat het ‘niet voor de hand ligt’ dat de kinderen mogen blijven. Dat klopt. Zijn neiging om de moeder en haar advocaten niet te belonen voor tien jaar tegenwerking is prima te volgen. Maar dat resulteerde vorig jaar al in haar uitzetting en het uiteenvallen van het gezin. Voor de kinderen was dat het trieste dieptepunt in een toch al belastende principiële strijd die jarenlang geheel over hun hoofden heen is uitgevochten. Laat dat nou zo’n ‘specifieke persoonlijke omstandigheid’ zijn waarvoor de discretionaire bevoegdheid bij uitstek kan worden gebruikt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.