opinie abortus

‘Hou je kerk uit mijn kruis’, lees ik. ‘Baas in eigen buik’, schreeuw ik

Zaterdag trok een sliert (cultuur)christenen tegen abortus al demonstrerend door Utrecht. Het zwaarbevochten vrouwelijk zelfbeschikkingsrecht is aan hen niet besteed.

‘Hou je kerk uit mijn kruis', staat op het spandoek te lezen. Beeld Mirjam Schöttelndreier

Zaterdagmiddag, de kerstbomen op de bloemenmarkt op het Utrechtse Janskerkhof gaan al grif van de hand. Op de achtergrond trekt een stroompje mensen met protestborden over straat. Utrecht is vertrouwd met demonstraties, meestal van links. Maar deze stille tocht, die langer en langer blijkt als ik ga kijken, blijkt van ronduit conservatieve snit. ‘Pro-life’ staat er op de protestborden, de Amerikaanse term voor wat in Nederland ten tijde van de abortusstrijd ‘nee tegen abortus’ heette. 

De anti-abortusbetogers zwijgen, ouders met kinderwagens lopen mee, een non, een pastoor, maar ook niet zo zichtbaar ‘christelijke’ demonstranten in moderne winterjacks met rugzakken. Ook ik kijk zwijgend toe, licht-verbijsterd: conservatief-rechts uit het land van Trump heeft het ’m weer geflikt. Voet aan de grond in Nederland hadden ze al, nu trekken duizenden voeten door de Domstad. Massaal op weg naar de abortuskliniek in de Biltstraat, waar ­wekelijks vrouwen, bij wellicht een van de moeilijkste keuzen in hun leven, worden aangesproken slash lastiggevallen door deze ‘levenbeschermers’.

Dan hoor ik toch rumoer, geschreeuw: in een hoekpand op vierhoog hebben vrouwen een spandoek opgehangen: ‘Hou je kerk uit mijn kruis’. Oud rebellenvuur laait bij me op: ‘Baas in eigen buik!’ schreeuw ik terug, ‘dat zeiden wij!’. Tot mijn vreugde klinkt even ­later ‘Baas in eigen buik’ van boven. In een raamkozijn roept een jonge man om de zoveel tijd ‘Mijn vriendin kiest zelf’. ‘Tsss, de hele Biblebelt is uitgelopen’, hoor ik toeschouwers zeggen. Oudere heren sneren: ‘Als ze zich eerst nou eens lieten vaccineren.’ Voorzover ik zie, blijft pro-abortus-Utrecht ­beleefd.

Ja, van mij mag je tegen abortus zijn. Maar wat hier gebeurt, is Nederland, met wereldwijd een ongekend laag abortuscijfer, framen als abortuswalhalla. Zoals eerder in deze krant betoogd zetten de gelovigen, de cultuurchristenen en obscure redders van de westerse beschaving (o nee, moeder en kind) met een krachtige internationale lobby het werk voort van Pater Koopman, in de jaren zeventig fel anti-Dolle Mina, en EO-oprichter Bert Dorenbos, founding father van het nu zo actieve Schreeuw om ­Leven. Het is weer opletten ­geblazen: een vrouwenrecht blijkt historisch niet zelden maar een zeer wankel voorrecht.

Mirjam Schöttelndreier is redacteur van de Volkskrant

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden