Column Julien Althuisius

Hou eens op met het bedanken van levenloze zaken

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week keert Julien Althuisius zich tegen het bedanken van festivals en steden. 

‘Thankyou Riyadh, we had such a blast.’ Met die bevlogen woorden sloot model/influencer Romee Strijd vorige maand in een Instagram Story haar volledig betaalde trip naar mensenrechtenparadijs Saoedi-Arabië af. Nu is er al genoeg gezegd en geschreven over de verwerpelijke trip die Strijd en haar mede-influencers naar de golfstaat maakten, maar ik wil op deze plek graag toch nog even haar dankwoord behandelen. De missende spatie tussen thank en you is tot daar aan toe, maar Strijd doet hier iets veel kwalijkers.

Ze bedankt een stad voor de leuke tijd die ze er gehad heeft. Een stad. Nou niet gelijk met z’n allen op Romee Strijd, want het fotomodel is niet bepaald de enige die zich aan dit storende fenomeen schuldig maakt. Instagram, Facebook, Twitter; ze staan vol met lyrische dankbetuigingen aan steden, festivals, evenementen en gebeurtenissen. Parijs, je was fantastisch. Lowlands, ik heb van je genoten. Dank je Huishoudbeurs, ik zie je volgend jaar. 2019, ik zal je nooit vergeten.

Geen idee wie er ooit begonnen is met het bedanken en aanspreken van levenloze dingen in je-vorm, maar een halfhartige zoektocht op Twitter op de woorden ‘Lowlands, je was geweldig’ leert dat de patient zero ergens rond 2011 rondgelopen moet hebben. Zeven jaar later, in 2018, was het zo ver gekomen dat de ene levenloze entiteit de andere ging bedanken. ‘Dank Lowlands, je was geweldig’ schreef Het Nationale Ballet na afloop van het festival op Twitter. Anno 2020 hoor je er niet meer bij als je na een stedentrip of festivalbezoek niet een huwelijksaanzoek doet aan desbetreffende plaats of evenement.

En ergens is het ook wel begrijpelijk. Het moet een zekere intensiteit overdragen, dat je-zeggen tegen en bedanken van levenloze zaken. Als Lowlands een lijf had gehad, had je het mee naar je tent genomen. Het staat ook goed. ‘Dank je Parijs, je was geweldig. Take me back’, klinkt wat romantischer dan ‘Mijn weekend in Parijs was geweldig. Ik wil graag alle inwoners, cafés, restaurants, winkels en instanties bedanken, evenals de mensen achter de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. Als het zou kunnen, zou ik weer teruggaan.’ Bovendien doet het personifiëren van een festival of stad lijken alsof je niet alleen een hele leuke tijd hebt gehad, maar ook echt een persoonlijke band hebt ontwikkeld.

Dat neemt echter niet weg dat het nergens op slaat. Dit is misschien geen groot nieuws, maar steden, festivals en gebeurtenissen hebben geen bewustzijn – laat staan dat ze hun sociale media elke dag checken. Omdat ze niet leven, kunnen ze ook niet horen of lezen. Het zijn concepten, abstracties, levenloze zaken; die staan erom bekend dat het ze niet zo veel kan schelen hoe mensen over ze denken. Vind je Berlijn een vunzige rotstad? Kan Berlijn niets schelen. Of voel je intens veel liefde voor Best Kept Secret? Boeit Best Kept Secret precies geen hol. Berlijn en Best Kept Secret hebben namelijk geen gevoelens, omdat ze – had ik dit al gezegd? – niet leven. Daarom kan je ze ook niet bedanken. 

Nou ja, het kan wel. Maar het is volstrekt belachelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden