Hoop moet

Elke bouwput in Ramallah brengt de bezetting tot normale proporties terug.

De Francaise van Oxfam Novib in Jeruzalem kwam na drie jaar werken met vluchtelingen in Somalië naar Jeruzalem. Ik eet met haar in de tuin van het Jeruzalem Hotel.

'Somalië is zwaar, mensen vechten met elkaar om niets. Wat ik hier niet begrijp is waarom de beide zijden zo intelligent kunnen zijn en toch niet tot een compromis komen.'

Foto
Elke keer dat ik niet zo goed weet wat ik moet doen of denken maak ik een foto. Het is voor mij wat voor klasgenoten op de basisschool duimen was. Het doodt de tijd. Ik maak foto's van orthodoxe joden, Palestijnse taxichauffeurs, vrouwen die op de bus wachten, de meesten opvallend blond, goed verzorgd en gehakt waardoor ze extra opvallen naast de orthodoxe aardappelzakken die hun haar in een tulband dragen.

Religieus Disneyland..

Na ze gemaakt te hebben vernietig ik de foto's bijna altijd meteen. Omdat de Israëlische perskaart op zich laat wachten moet ik iets anders gaan doen. Het schijnt dat het niet helpt om een Arabische naam te hebben als je een perskaart wil bemachtigen. Ik heb voorgesteld om mijn naam in Woody Allen te veranderen maar die was al vergeven.

Afwerkplek
Ik raffel een bezoek aan de Klaagmuur, de Al Aqsa-moskee en de kerk van het Heilig Graf in anderhalf uur af, de pleisterplaatsen monotheistische godsdiensten als afwerkplek, daarna ben ik door mijn ambities heen. Jeruzalem bewijst dat passies heiliger zijn dan feiten.

Ik ga de middag doorbrengen in Ramallah, de toekomstige hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat. In Ramallah is de elite bezig om vredesprocesje te spelen; ze hebben het vredesproces geadopteerd, zoals iemand een kind adopteert. Het is niet van jou maar om liefde terug te krijgen moet je erin investeren.

Je bent schoorvoetend overstag gegaan om het kind als de jouwe te accepteren toen je bewust werd dat je eigen sperma het werk niet voor je zou doen. En wat blijkt: iedereen heeft wel een aardig woord voor dat adoptiekind over.

Kolonisten
Mijn fotocamera zweeft over het verschroeide, gele land waar op de heuvels dikke plukken modernistische wijken opduiken met rode daken. Dat zijn de huizen van de kolonisten. Ik bezoeken er zo een, Ma'ale Adumim, waar 35 duizend kolonisten wonen maar als je had gezegd dat er 500 wonen had ik het ook geloofd.

Ze zijn zo gehaat dat alles wat je over ze zegt ze alleen maar verder gehaat maakt en dat is niet mijn bedoeling. Ik wil dat mensen op hun merites worden beoordeeld, niet op de investeringen in de toekomst die ze doen. Sommige investeringen zijn roekeloos; of de nederzettingen roekeloos zijn zal nog moeten blijken.

Het doel van het Obama beleid is om aan deze nederzettingen een einde te maken. Weinig mensen op straat, het is waarschijnlijk te warm voor ze of Obama is op televisie. Die wordt hier nog meer gehaat dan de Palestijnen.

Haat is als emotie gedevalueerd, liefde verliest nooit zijn waarde maar ligt niet voor het oprapen. Ik zou ook binnenblijven als ik niet hier moest zijn om de geschiedenis op de staart te trappen. Feiten passeren: deze nederzettingen consumeren al het water. Er zijn aparte wegen voor kolonisten en aparte wegen voor de Palestijnen.

Aparte wegen
Als er in Nederland aparte wegen voor Marokkanen zouden komen zou ik daar meteen gebruik van maken. Benjamin Netanyahu wil dat deze nederzettingen blijven bestaan. 'Natuurlijke groei' wordt dit proces genoemd. Voor woede is geen plaats; ik kan niet eens woedend worden om het onrecht dat mij wordt aangedaan, laat staan het onrecht jegens een ander.

Moedeloosheid is een investering op de lange termijn en gedijt beter onder deze temperaturen. Berusting ligt me wel. Ik passeer een kruising waar een olijfboom wordt geplant.

Rotondes
Het is een trend om olijfbomen van Palestijnen op joodse rotondes te plaatsen. Ik besluit vandaag een antigif te vinden voor het gif van de moedeloosheid. Misschien dat Ramallah dat antigif kan bieden. Net als de rest van de mensheid ga ik mee in de verstikkende maalstroom van de hoop. Teveel hoop is slecht voor het vredesproces, voor het gemoed, voor de fact checking.

Ramallah verwelkomt de bezoeker met een groot reclamebillboard zodat je de muur eventjes vergeet. Links en rechts van de hoofdwegen wordt er druk gebouwd, betondraaiers gaan af en aan. Israël bouwt een muur, de Palestijnen appartementen en mini-wolkenkrabbers die het uitzicht op de muur moeten ontnemen. Wie zich inzet voor het vredesproces krijgt een appartement en Gucci schoenen.

Opgewekt
Ik krijg altijd een opgewekt humeur van graafwerkzaamheden, het komt door mijn Rotterdamse jeugd waarin je geen wijk kon passeren of je kwam langs een bouwput. Met elke steen die er werd geslagen werd de lelijkheid van de stad naar het verleden gedrukt, vaak tevergeefs. Rotterdam is er niet op vooruit gegaan.

Met elke bouwput in Ramallah wordt de bezetting tot normale proporties teruggebracht, je krijgt er de muur niet mee weg maar de moedeloosheid wordt van een positief randje voorzien. Ik drink koffie en eet een sandwich in een hip cafe. De komende vrede in het Midden-oosten zal getekend worden door twee zakenmannen in cement, water en Dior pakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden