LEZERSBRIEVENZaterdag 13 maart

Hoogste tijd voor inspiratie, uitzicht en leiderschap in de corona-aanpak, net als in België

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 13 maart.

Een bokstrainer is met een pupil aan het sparren onder de arcaden van het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis in het Jubelpark van Brussel. Beeld AP
Een bokstrainer is met een pupil aan het sparren onder de arcaden van het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis in het Jubelpark van Brussel.Beeld AP

Brief van de dag: Graag inspiratie, uitzicht en leiderschap – net als in België

Als grenswerker is het boeiend om de aanpak van corona in twee buurlanden mee te maken. Dankzij een werkgeversverklaring van de Belgische stad Turnhout zijn grensverkeer en politiecontroles geen probleem.

Zowel in mijn woonplaats Delft als over de grens in Vlaanderen zijn terrassen en restaurants gesloten, het is een gemis zonder het fijne Belgische bier. Sinds half december is het niet meer ­mogelijk om in Delft de Hema binnen te lopen, in het centrum van Turnhout is dat geen enkel probleem. Nog fijner vind ik de onbeperkte toegankelijkheid van de boekhandel. Zelfs in een periode waarin niet-essentiële winkels in België waren gesloten, bleef die boekhandel de status van ‘onontbeerlijk’ houden, en terecht: een boek doorbladeren (laat staan eraan ruiken) is online niet mogelijk.

Bijna drie maanden zijn de Nederlandse winkels nu al dicht, bij de zuiderburen onverminderd open. De sinds kort toegestane twee bezoekers in ons land wekken enigszins de lachlust op. Het afstand houden in winkels en op straat gaat de Belgen – althans in mijn ervaring – een stuk beter af dan Nederlanders, waardoor je je veiliger voelt. En dan is er nog de kunst, althans een ­belangrijk deel daarvan: in Vlaanderen kan ik onbekommerd genieten van ­musea, die open zijn. Het bezoeken van tentoonstellingen en het genot van kunst en cultuur voelt als bevrijdend in een deprimerende periode van lockdown.

Ten slotte het perspectief. In Nederland heb je het gevoel dat er geen uitweg is, een opening lijkt volstrekt onduidelijk. Daarentegen heeft de Belgische overheid begin maart een helder tijdpad geopenbaard. Voor maart, april en mei worden per maand alle stappen voor een versoepeling en uitweg uit de covidcrisis duidelijk uiteengezet. Dit perspectief doet je opademen, het ­gevoel van uitzicht op herkregen ­vrijheid werken bijna euforisch. Nu ­Nederland nog, waar het lijkt of een uitweg uit de crisis welhaast onmogelijk is.

De hoogste tijd dus voor inspiratie, uitzicht en leiderschap. Met een premier die visie bestempelt als een olifant die het zicht belemmert, zal dat een hele klus worden. Dat de Belgische staatsstructuur veel weg heeft van een kafka­iaans labyrint is zeker, net zo verbluffend is dat er in die structuur maar liefst negen ministers van gezondheid zijn. Ik neem dat graag voor lief in ruil voor de heldere blik en het nieuwe uitzicht.

Peter Hofland, Delft

Première

Het kan nog. D66, PvdA en GroenLinks spreken af dat als zij bij elkaar meer ­zetels behalen dan de partij die als grootste uit de bus komt, zij slechts aan een nieuwe coalitie zullen meedoen op voorwaarde dat de keuze van de nieuwe premier aan hen wordt overgelaten. Die zullen zij dan laten vallen op de ­leider van de grootste van de drie ­partijen, naar alle waarschijnlijkheid ­Sigrid Kaag van D66.

PvdA- en GroenLinks-stemmers die graag Kaag als premier zouden zien, hoeven daarvoor dan niet hun stem te geven aan D66, hetgeen zij zonder zo’n afspraak misschien wel zouden over­wegen. Wel zou het kiezers die hun keuze nog niet hebben gemaakt, of overwegen hun stem aan een andere partij te geven, alsnog kunnen bewegen op een van de drie partijen te stemmen.

Het zou een eerste stap kunnen zijn in de richting van de door Hans van Mierlo en ook door tal van PvdA’ers en GroenLinkers zo gewenste Progressieve Volkspartij (PVP). En onze eerste vrouwelijke premier, een première.

Kees Koppenaal, Rotterdam

Premier

Waarom zou de grootste partij ook de premier leveren? Wat een ouderwets en vooral ook nogal erg macho idee. ­Volgens mij is het veel beter als de partijen die een nieuw kabinet willen vormen, in goed onderling overleg kiezen voor wie premier wordt. Dan raken we als kiezers ook een beetje los van het misplaatste idee dat wij de premier zouden (moeten) kiezen.

F.M. Boon, Delft

Wopke Hoekstra

Wat ben ik blij dat Pieter Omtzigt geen lijsttrekker van het CDA is geworden. Je zou toch flink in de war raken als een leider van het CDA een duidelijk standpunt heeft, kritiek uit en ook nog serieus antwoord geeft op concrete vragen.

Gelukkig hebben we dat voorkomen en hebben we Wopke Hoekstra gekregen, een echte CDA’er die om de brij heen zwetst en dus nooit antwoord geeft op simpele vragen, of die nu komen van Jesse Klaver (die het CDA-programma beter kent dan Hoekstra), of een huisarts uit Dordrecht (die zich oprecht zorgen maakt om arme patiënten), of een bezorgd iemand uit de eigen trouwe achterban (een agrariër).

Keer op keer is de interviewer zo naïef om Hoekstra aan te sporen de vraag te beantwoorden, maar daar houden CDA-politici niet van. Erger is dat Hoekstra zijn eigen programma niet kent en dus het antwoord niet weet. Dus probeert hij, die zelf zegt geen echte politicus te zijn, van onderwerp te veranderen.

Er is gelukkig niets veranderd. In de jaren zeventig zei Wim Kan in een conference over ‘bekwame’ bewindslieden: ‘Er rijdt een auto voor me, die knippert naar links en gaat naar rechts. Da’s ­Aantjes!’ Kortom, we hebben een ­teflonopperhoofd en een tweede man die niet zegt wat mensen willen horen (de waarheid) en dan heb ik het nog niet eens gehad over Ferd Grapperhaus. Ik zou wel erg in herhalingen vervallen.

Stemt u maar! Ik vrees dat het toch weer meer van hetzelfde gaat worden.

Dick Wilhelm, Baarle-Nassau

Huurders

Ik kan mij helemaal vinden in het ­verhaal van Jona van Loenen dat de hoge huizenprijzen niet zozeer worden veroorzaakt door een tekort aan woningen, maar door een overschot in de ­financieringsruimte. Toch zat mij na het lezen iets dwars.

Iets wat me ook al tegenstond bij het recentelijk uitgekomen rapport van het Planbureau voor de Leefomgeving ­(Analyse leefomgevingseffecten. Verkiezingsprogramma’s 2021-2025). Politieke partijen zouden dezelfde probleem­analyse van de woningmarkt hebben en kiezen voor dezelfde oplossingsrichtingen.

Dit klopt in grote lijnen als je je beperkt tot het woningtekort en de koopwoningmarkt. Maar de woningmarkt is breder. 43 procent van de huishoudens huurt een woning. En over die huur­woningmarkt denken de partijen heel verschillend, blijkt uit eigen onderzoek.

De PVV wenst geen woningen voor statushouders: onze woningen voor onze mensen. VVD en D66 willen goedkoop scheefhuren keihard aanpakken. SP en de Partij voor de Dieren pleiten voor een jarenlange huurstop. Denk en Bij1 eisen strenge maatregelen tegen discriminatie op de woningmarkt. En BIJ1 wil de woningcorporaties nationaliseren.

Er valt dus zeker iets te kiezen als het om wonen gaat.

Jan Kok, Huurdersvereniging Amsterdam

Nieuwkomers

‘Er is geen tijd voor nieuwe partijen’, schrijft Laurens de Groot in zijn ­enthousiasme voor het behoud van een leefbare aarde. Toch leef ik dan toch nog liever op een minder leefbare aarde, maar wel graag in een democratie. Ook zichzelf niet specifiek groen noemende partijen zoals SP en PvdA hebben het goed voor met ons klimaat en milieu. Ik blijf ook ­benieuwd naar de mening van nieuwkomers. Maak van groen geen politiek experiment.

Kees de Jong, Utrecht

Afstand

Moe word ik van het gezeur over de ­afstand die je moet reizen om gevaccineerd te worden. Ik reis morgen, overmorgen of welke dag dan ook vanuit Zuid-Limburg graag naar Den Helder om mijn vaccin te krijgen. En als daarna mijn buurvrouw, familielid of vriend ook naar Den Helder mag, rij ik er graag nog eens heen.

George Jacobs, Beekdaelen

Winkelen voor ouderen

De supermarkt had de ideeën van ­Herstel.nl prima opgevolgd. Er was een speciaal bezoekuur voor kwetsbare mensen en ouderen ingesteld. Niet één, maar zelfs twee uur. Van 7 tot 9 uur. Als de meeste ouderen hun steunkousen nog niet aan hebben.

In de winkel werd door middel van borden opgeroepen om ouderen voorrang te geven. Maar ik zag er niet oud genoeg uit. Er was een speciale kassa voor ouderen en voor de kwetsbare ­medemens. Dat was ook de enige kassa die open was. Ik viel dus automatisch binnen deze doelgroep.

De kassamedewerker had het mondkapje onder de kin hangen. Van het kuchscherm maakte hij geen gebruik, hij stond er gewoon naast. Het was een bijzondere ervaring om de uitwerking van het plan van Herstel.nl zo in de praktijk te kunnen ervaren. Ik voelde me erg veilig als 70-plusser. Nu de ­gulden nog invoeren en ik voel me weer helemaal thuis.

Henk Algra, Delft

Postmodern

Elma Drayer verdient een sticker van de meester. Ze is de eerste in deze krant die het postmodernisme beschrijft. Niet de kunststroming, maar de politiek-filosofische stroming. Ze doet dit nog heel liefelijk en met potlood, maar het komt in de buurt. Deze stroming heeft de naoorlogse wereld compleet veranderd en de dag van vandaag is niet te begrijpen zonder kennis van deze stroming. Net zoals dat geldt voor de ‘Verlichting’ of de ‘Renaissance’.

Het is geen onderwerp in de media, op scholen of in dagelijkse gesprekken. Dat is toch gek? We zijn namelijk allemaal postmodernist zonder het vaak te weten. Blijkbaar praten we niet graag over onszelf. Waar zijn we bang voor?

Hans Kellerhuis, Utrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden