Opinie Lezersbrieven

Hollandse pot, generaties zijn er prima groot mee geworden

Een groot gezin met 9 kinderen, aan de maaltijd in 1948. Beeld Spaarnestad

Brief van de dag

Getriggerd door de artikelen van Julien Althuisius (V, 15 oktober) en Sylvia Witteman (V, 13 oktober) moet mij toch iets van het hart. Want wat is nu het probleem? Er moet in een gezin met kleine kinderen zo rond 18.00 uur eten op ­tafel komen dat het hele gezin enigszins met smaak naar binnen werkt. Mijn moeder hield niet van koken en had een baan, mijn vader kon het niet en had ook een baan. Dus er werd elke week ongeveer hetzelfde op tafel gezet: (gekookte) aardappelen, vlees (met jus) en groente (met een meelpapje). Nootmuskaat was zo ongeveer het enige wilde kruid dat werd toegepast. Noem het Hollandse pot, generaties zijn er prima groot mee geworden.

Bij mijzelf, zo’n 30 jaar later in een vergelijkbare situatie verzeild geraakt, was het eigenlijk niet veel beter. Er werd wat vaker pasta gemaakt en de papjes met nootmuskaat werden vervangen, veelal door geraspte kaas. En 1 keer per week een uurtje boodschappen doen door van alles te kopen dat nuttig is en er lekker uitziet, zodat je per dag met een beetje gevoel voor de juiste combinaties kijkt wat je zoal in de pan pleurt, werkte ook prima.

En nu we tijd hebben, na 30 jaar, koken we geïnspireerd door chefkoks als Ottolenghi of andere kookgoeroes, of we pleuren van alles in de pan volgens de dichterlijke methode van Riekus Waskowsky. Maar het wordt alleen lekker als je koken leuk vindt en het gezelschap aangenaam is.

Margreet Jonker, Leiden

Opleidingsinstituut

In de opsomming van positieve punten die het ‘grootbedrijf’ volgens Frank Kalshoven oplevert (Economie, 13 oktober), ontbreekt nog één element: de rol als opleidingsinstituut voor bestuurders van ondernemingen. Grote multinationals rekruteren talentvolle jongelui en leiden ze op. Die kunnen niet allemaal in hetzelfde bedrijf de top bereiken, dus er zijn er velen die elders hun loopbaan voortzetten. Daarvan profiteert het Nederlandse bedrijfsleven in hoge mate. Het land trouwens eveneens, want ervaren bestuurders zijn ook in politieke en maatschappelijke functies actief tijdens of na hun bedrijfscarrière. Het is de moeite waard een inventarisatie te maken van bestuursleden van (middel)grote ­Nederlandse ondernemingen met een achtergrond bij een van de ­Nederlandse multinationals.

Tom Gordijn, Prinsenbeek

Zuid-Tirol

De recensie van het boek 'Zuid-Tirol is niet Italië' (Sir Edmund, 13 oktober) herinnert me aan die keer dat een Zuid-Italiaanse vriendin van mij het skiseizoen in een hotel in Selva di Val Gardena, oftewel Wolkenstein, werkte. Het was in de tijd voor de ­mobiele telefoons, maar ik had haar opgebeld via het algemene nummer van het hotel om haar te verrassen. ‘Chi è?’, vroeg ze, en ik antwoordde in mijn beste Italiaans: ‘Raad maar.’ ‘Ik heb echt geen idee’, was haar reactie. ‘Maar je hoort het toch wel aan mijn accent?’ ‘Eh sorry, iederéén hier spreekt zo.’ Toen ik haar ging opzoeken, kon ik constateren dat ze gelijk had: iedereen sprak keurig Italiaans, maar met een sterk Duits accent. En de skileraren konden jodelen.

Marlies Jansen, Oegstgeest

Leidsche Rijn

Als geboren en getogen Utrechter heb ik de hele wijk Leidsche Rijn zien bouwen (Zaterdag, 13 oktober), maar ik ken ook nog de situatie die bestond vóór de bouw: een landschap met slootjes, weggetjes en paden, een oase van groen en rust. In plaats van bouwen en inbedden in de bestaande structuur, en daardoor een organisch gebouwde wijk creëren, koos men ervoor alles weg te bulldozeren zonder respect voor de geschiedenis van het gebied. Op een enkele plaats zie je nog een oude boerderij tussen de nieuwbouw, en een verdwaald oud stukje weg van een paar honderd meter. Doodzonde allemaal.

Hans van Noord, Utrecht

Dodelijke keuzes

De ‘pijnlijke keuzes in de zorg’ waarvoor bestuurders volgens Wouter Bos ‘wegduiken’ (Opinie, 13 oktober), zijn feitelijk dodelijke keuzes die bestuurders vanuit (terechte) ethische overwegingen niet wensen te maken. Goede bestuurders zoeken oplossingen die niet fataal zijn voor patiënten en kijken naar andere mogelijk­heden om de kosten te drukken, zoals meer Europese samenwerking en minder deregulering.

Mieke Donk, Tilburg

Jammer

Als oud-minister van Financiën werd Wouter Bos binnengehaald bij het VUmc als bestuursvoorzitter. Met zijn politieke ervaring was hij de perfecte kandidaat om de zorg en politiek te begeleiden bij het maken van de pijnlijke keuzes. Pas nu hij weggaat, komt hij tot het inzicht dat er echt ­iemand zoals hij nodig is. Jammer.

Merel van Rooy, Den Haag

Foto

Graag wil ik reageren op de foto in de krant van zaterdag 13 oktober bij het artikel ‘Wie wordt er na deze week de redder van het klimaat?’ van Pieter Hotse Smit. De foto van Freek van den Bergh vond ik prachtig en aandoenlijk. De tranen sprongen in m’n ogen toen ik de krant opensloeg. Er had geen betere foto gekozen kunnen worden om symbool te staan bij de tekst van het artikel. De moeder vol aandacht wijzend naar de golfjes en haar kind helemaal in de ban. De ­lichaamstaal volkomen op elkaar afgestemd. Moeder en kind op gelijke hoogte, de armpjes van hem parallel aan die van moeder. En dan die gezichten, één en al focus zo dicht bij elkaar. Geweldig dat de fotograaf zo’n mooie foto kon maken. Dat we dit gewoon kunnen zien op het strand van Scheveningen op een mooie herfstdag. Volgens mij betekent dit dat er veel gewone mensen zijn, die met hart en ziel het klimaat willen redden. Laten we ons best doen.

Jacoba Klompmaker, Purmerend

Flits

Mijn Engelse leraar vertelde gloedvol over hoe de Engelse monnik Beda (‘de Eerbiedwaardige Beda’) zich rond 700 na Chr. het leven voorstelde: een mus vliegt vanuit de koude nacht door een raam een fel verlichte en goed verwarmde ­koningshal binnen, om even later door een ander raam weer in die koude nacht te verdwijnen. Die paar seconden in de hal staan voor een mensenleven. Dit beeld vormt al meer dan vijftig jaar mijn levensmotto (‘flits’) en tevens een pleidooi voor literatuurgeschiedenis.

Chris de Bont (67), Rhenen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden