Column Eva en Eddy Posthuma de Boer

Hoezo kunnen die gele hesjes mij dwingen te stoppen, mij mijn tijd afnemen ook?

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers; elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. Vandaag: het dorp en de benzine in Frankrijk.

Daar waar de grens tussen België en Frankrijk ooit werd gemarkeerd door douanehokjes, branden hevige vuren. In de mistige lucht eromheen flikkert blauw licht en doemen kraker-achtige types op, over hun zwarte vodden gele verkeershesjes. Mijn zoon heeft de camera op zijn telefoon aangezet. De ellenlange file die we hebben getrotseerd ligt achter ons, voor ons rijden nog enkele auto’s. Een voor een worden ze door de gele hesjes doorgelaten. Aan de andere kant van de vangrail staat een dreigende groep ME’ers - of hoe ME’ers hier ook heten. Ze zijn behangen met mitrailleurs en knuppels. Mijn zoon en ik slaan verbijsterde vloeken uit, fluisterend, omdat het al met al toch een tamelijk spannende enscenering is.

Frankrijk, Morvan (1978) Beeld Eddy Posthuma de Boer

Eindelijk worden wij doorgelaten en rijden we weer. Mijn zoon googelt: acties op Franse wegen tegen stijging benzineprijzen, Macron zet strijd tegen klimaatverandering in. Nu vloek ik luidkeels: dus wij hebben bijna een uur in een file de lucht bevuild tegen een prijsverhoging die bedoeld is voor een beter milieu! Hoezo kunnen die gele hesjes mij dwingen te stoppen, mij mijn tijd afnemen ook? Het feest blijkt nog niet ten einde, ook bij de toegang naar de autoroute worden we tegengehouden, en aan de grens van de kleine stad die de toegangspoort vormt naar het gebied waar ik zo van hou - waar de hotels de la Poste of de la Gare heten, cheques nog immer het betaalmiddel zijn, warm eten tussen de middag geschiedt, het ruikt naar smeulend hout, alles bij daglicht groen kleurt, de nachten flonkerend zwart zijn en oorverdovend stil, en waar de buren op zeven minuten lopen wonen en voor ons de haard aansteken als we in de winter onze opwachting maken, zoals nu.

Waarom we zo laat zijn. ‘Les actions’, verzucht ik. ‘Ah, oui, merde, Macron, de benzine duurder, hoe durft hij!’

Ik glimlach, hoezeer het me ook pijnigt. Hier op het platteland, waar de mensen leven van weinig en welvaren bij onveranderlijkheid - de onveranderlijkheid die ik zo koester - bestaan geen zonnepanelen. Hier eten ze vlees, en is in de supermarkt nog geen vegetarische nugget te vinden. En toegegeven, in de knisperende frisse lucht, te midden van al dat groen, lijkt klimaatverandering ver weg. Dat ik de noodzaak om aan dat probleem iets te doen toch zie, krijg ik aan mijn Franse buren niet uitgelegd. Omdat mijn Frans te gebrekkig is, maar ook omdat ik besef hoe bizar het in hun oren moet klinken, de luxe van de duurzaamheid.

Eva Posthuma de Boer (1971) is schrijver (van onder meer de roman En het wonder ben jij, 2018); Eddy Posthuma de Boer (1931) is fotograaf en werkte voor Het Parool, de Volkskrant, Time-Life en Avenue. Samen kiezen ze elke twee weken een foto uit Eddy’s archief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden