Lezersbrieven 20 april 2019

Hoezo kaplust? Bij natuurmonumenten is het bosoppervlak niet afgenomen, maar toegenomen

Dit zijn de lezersbrieven van zaterdag 20 april.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag

Het debat over bomenkap gaat over hoe we in Nederland onze bossen beheren. Over onze waardering van open landschappen zoals heide en duinen. En over de vraag hoe we belangen van natuurbescherming verbinden met het belang om klimaatverandering tegen te gaan. Dat debat is te belangrijk om te laten ontsporen.

Daarover maak ik mij zorgen: nuance en feiten raken uit het zicht. Ook in deze krant. Zo wordt gesproken over de ‘kaplust’ van Natuurmonumenten (O&D, 16 april) waarbij wij verantwoordelijk worden gemaakt voor de afname van bos in Nederland.

Enkele feiten: bij Natuurmonumenten is de totale bosoppervlakte niet afgenomen, maar toegenomen. Wij leggen actief nieuwe bossen aan, zoals vorig jaar nog Parkbos de Haar bij Utrecht. Bij Natuurmonumenten is houtproductie nooit een doel op zich. In al onze bossen zijn natuurdoelen leidend. Wel komt er hout vrij bij het beheer (bijvoorbeeld om wandelpaden veilig te houden). Dat hout is gecertificeerd en verkopen we zo duurzaam mogelijk. De netto-opbrengst daarvan ­bedraagt slechts 0,4 procent van onze totale inkomsten. Het verkopen van hout ligt gevoelig, maar is het dan beter al ons hout uit het buitenland te importeren?

Natuurmonumenten heeft op een aantal locaties voormalige productiebossen en nieuwe boomopslag verwijderd om open duinen en heides te herstellen. En we hebben in bosranden geleidelijke overgangen gecreëerd. Het enige doel: de afname van insecten, vogels en wilde bloemen tegengaan.

Door de overmatige uitstoot van stikstof én de effecten van klimaatverandering (zomerdroogte) staat de 13 procent natuur in Nederland onder druk en kan alle hulp gebruiken. Sommige van die keuzes leiden tot felle discussie. Daarover moeten we (opnieuw) in gesprek met de achterban. Samen kunnen we dan tot oplossingen komen die goed zijn voor natuur én klimaat. Maar zulke oplossingen zijn er niet bij gebaat als van ons werk een karikatuur wordt gemaakt of als de feiten uit beeld verdwijnen.

Marc van den Tweel, directeur Natuurmonumenten

Voortvarendheid

In 2024, als in Parijs de Olympische Spelen zijn, moet de Notre-Dame hersteld zijn. President Macron zet alles op alles voor een voortvarende restauratie. Hoe mooi zou het zijn als hij diezelfde voortvarendheid zou inzetten voor de 1 op de zeven Fransen die momenteel in armoede leven in zijn land.

Mariette Reineke, Amsterdam

Auschwitzfoto’s

Toen de geallieerden in het voorjaar van 1945 uit het Westen kwamen oprukken begonnen de Duitsers de kampen in Polen leeg te maken en wat er van de bewoners over was te transporteren naar meer oostelijk gelegen kampen.

Aangezien ik, 10 jarige, als Ordonnanz ( boodschappenmeisje) te werk was gesteld, kwam ik over het hele terrein. Zo zag ik die treinen aankomen: open goederenwagons met (half)dode, (half)naakte mensen, in open lorries, die werden omgekieperd tot een (on)menselijke berg. Gewoon omgekieperd.

Geen enkele foto is te gruwelijk of gruwelijk genoeg. Geen enkele foto kan de gruwelijkheid weergeven (Ten eerste, 19 april).

Jacqueline Soetenhorst-Lindeman, Bilthoven

We hebben drinkwater genoeg

Op de voorpagina van de Volkskrant van 17 april wordt aandacht gevraagd voor de geringere beschikbaarheid van (drink)water in de toekomst: in de toekomst zullen we minder lang moeten douchen.

Het is zonder enige twijfel een goede zaak als zuinig om wordt gegaan met water overal ter wereld en altijd. De beschikbaarheid van drinkwater hoeft echter geen groot probleem te zijn als er meer drinkwater wordt gewonnen langs de grote rivieren zoals vooral drinkwaterbedrijf Oasen nu al doet.

De hoeveelheid rivierwater die Nederland instroomt ten opzichte van de hoeveelheid gewonnen drinkwater is enorm groot. Middels zogenaamde oeverinfiltratiewinningen - een rij grondwaterputten vlak achter de dijk en parallel aan de rivier - kan dit water prima gewonnen worden voor de drinkwatervoorziening.

Wat hierbij wel aandacht verdient, is de kwaliteit van het rivierwater: die is niet altijd even goed omdat er onvoldoende aandacht is om verontreiniging van rivierwater te voorkomen. De vervuiler betaalt te vaak niet.

Een gunstig aspect bij oeverinfiltratiewinningen is hierbij dat wanneer er een piekconcentratie in het rivierwater voorkomt (bij een calamiteit bijvoorbeeld), die niet als dezelfde piekconcentratie bij de waterputten verschijnt.

Er treedt namelijk onderweg menging op van water dat niet verontreinigd is door zo’n calamiteit en water dat hierdoor juist sterk verontreinigd is geraakt. Water met hogere en lagere concentraties raakt zo gemengd bij de waterputten, wat waterzuivering ook makkelijker maakt.

Het is natuurlijk veel beter om waterzuivering te voorkomen. De beschikbaarheid van drinkwater is hiermee niet het grootste knelpunt in de toekomst. De aandacht moet meer uitgaan naar verbetering van de waterkwaliteit en dan is er in Nederland vanzelf genoeg.

Jasper Griffioen, hoogleraar Waterkwaliteitsbeheer (Universiteit Utrecht)

Where are the flowers?

Wie net als ik tegenover een bollenveld woont, kan erop wachten. Er zijn altijd mensen te laat. Zoals dit stel. Japanners, vermoed ik. Ze kijken vertwijfeld om zich heen en lopen vervolgens op me af, blij een local te treffen die het raadsel van de verdwenen bloemen kan verklaren.

‘Flowers?’ vragen ze. ‘Where are the flowers?’

‘No, no’, zeg ik. ‘No flowers.’

‘Yes, yes’, zeggen de Japanners en laten me een boek van Nederland zien vol ezelsoren. Onder een van de ezelsoren zie ik een foto van een psychedelisch tulpenveld.

‘Too late’, zeg ik, en stuur ze naar de Keukenhof in Lisse. Maar daar zijn ze al geweest. Ze willen de tulpen in het wild zien, net als op de foto in de reisgids.

‘Too late’, herhaal ik, en maak een gebaar alsof ik mijn eigen hals doorsnijd. Eergisteren zijn de tulpen gekopt. Waar een week geleden het veld tegenover mijn huis nog in vuur en vlam stond, staan nu alleen de steeltjes nog overeind.

De Japanners druipen af.

Even later, zie ik ze weer. Ze lopen samen het veld in en maken een selfie, waarbij ze allebei gehurkt tussen de steeltjes zitten.

Nicolline van der Spek, Noordwijk

Gezwets in de ruimte

In het artikel over (verplichte) vaccinatie in de Volkskrant van 18 april onderbouwen twee geïnterviewden verplichte vaccinatie met controleerbare feiten (de situatie in Frankrijk, Italië en Californië), terwijl de heer Van der Staaij alleen maar roept dat ‘de geschiedenis leert dat vaccinatieplicht averechts werkt’, zonder concrete voorbeelden te noemen. Dat is nu wat ik gezwets in de ruimte noem.

Willem M. van Haarlem, Amsterdam

Foute vraag

Stel een kind heeft een operatie nodig en de ouders vragen de dokter om zonder narcose aan de slag te gaan omdat ze daar niet in geloven. Ze zouden voor gek verklaard worden.

En zo is de vraag of de overheid ouders mag verplichten hun kinderen te laten vaccineren de foute vraag. We moeten het omdraaien. Mogen ouders hun kinderen van bewezen gezondheidszorg onthouden?

C. Stemerdink, Athene

Modern taalgebruik

Ik heb niks tegen een beetje modern taalgebruik, maar de opmerking ‘kutten met messen’ (Magazine Eten, 13 april) vind ik toch echt niet passen in een krant als de Volkskrant. Wellicht val ik met mijn 33 jaar buiten de beoogde doelgroep.

Nathalie Koning, Eindhoven

Beeld Bas van der Schot

De kunst van het loslaten

Democratie en de moeder van alle kunst, architectuur, het is te vaak de verkeerde combinatie. Het lijkt erop dat bij de verbouwing van het Binnenhof onze betrokken politici een replica willen van een Poolse landdag. Zo gaat dat bij een versnipperd parlement, waarbij iedereen zijn plasje wil doen.

Zou Rembrandt een meesterwerk gemaakt hebben als de staalmeesters met hem in discussie waren gegaan over de lichtinval die zij eisten bij het schilderij? Schoenmaker blijf bij je leest. Begin met een globaal programma van eisen, bepaal het budget en kies een architect en aannemerscombinatie en vertel wat de bandbreedte is waarbinnen het moet gebeuren. Laat het verder over aan de scheppingskracht en innovatieve kracht van de architecten en de bouwers. Dat noemen we de kunst van het loslaten. Faciliterend, in het besef dat ware kunst alleen ontstaat in een sfeer van creatieve vrijheid en vertrouwen.

Marien van Schijndel, Deventer

Kwiek

Met dubbel oogknipperen neem ik kennis van de verklaring van het woord ‘kwiek’ door Stella Bergsma op de, overigens altijd heerlijke, taalpagina (V, 18 april). Als mijn leerlingen met zo’n onderbouwing aan zouden komen, mochten ze geheel opnieuw beginnen, dit maal gedegen. Voor het eerst uit het ‘oud-Saksisch’ aangetroffen in 1897? Onmogelijk, alleen al qua jaartal: Oudsaksisch is grofweg te plaatsen tussen de 8ste en 10de eeuw.

L. Spreeuwers, Groningen

Niet echt een oplossing

Mar Aalders gaat van het gas af met een elektrische ketel (‘Van het gas af, dan aan het elektriek!’, Economie, 19 april). Hierdoor zal zijn CO2-uitstoot van 180 gram per verstookte kWh uit zijn gasketel omhoog gaan naar 500 gram per kWh. Dat laatste getal is namelijk de uitstoot van de centrales, windparken en zonnepanelen waar de elektriciteit vandaan komt. Het middel is dus erger dan de kwaal.

Prof. dr. ir. David Smeulders, Technische Universiteit Eindhoven

Doucheverslaving

De doorsnee Nederlander doucht vijf keer per week acht minuten. Ik doe het stiekem, als het lukt 3 keer per dag. Ik schaam me, maar het is zó fijn. Ik heb ik bedacht hoe ik kan minderen. Ik heb een klokje gekocht, maar dat kan ik snoozen. Ik sla soms over, maar haal de verloren minuten in. Dan maar niet doorsnee maar mét een doucheverslaving.

Loes Kuynders, Landsmeer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.