Hoe vreugdeloze ziekenhuisprut eindelijk weer tot een mening van Peter Middendorp leidde

Onlangs bereikte mij de redelijke vraag of ik de actualiteit ook weer eens als aanleiding voor mijn bijdragen zou willen nemen; het hoefde niet iedere week. En of ik, als ik toch bezig was, af en toe ook eens rekening wilde houden met het woord Opinie dat een tijd geleden boven mijn stukjes is gezet, toen ik net even de andere kant op stond te kijken.

Nu ben ik een vrije geest, dat weet iedereen. In het rijk van mijn vrijheid gaat de zon zowel op als onder. Ik laat mij niets vertellen. Als je aan mij komt, kom je aan mijn vrijheid. Normaal zou ik dan ook hebben gezegd: ‘Als ze jou een bordje aan de deur hangen met kantine erop, doe je dan een schortje voor?’ Maar ditmaal trof de redelijke vraag enorm omdat mijn weken juist nu door twee actualiteiten in beslag worden genomen, en een opinie, pas ontloken.

De eerste actualiteit is dat mijn nieuwe roman is verschenen – heter van de naald kan ik het helaas niet brengen. De tweede actualiteit is dat mijn vader in het ziekenhuis ligt, behoorlijk ziek. Het boekenfeest heeft daardoor een zorgelijk tintje gekregen, de zorgen een feestelijke glans. Als ik na een toespraak in mijn nieuwe pak van Suit Supply door het donker terug naar het noorden rij, ijldroomt hij over ‘us peter sien boek’.

Enkele weken geleden was hij onwel geworden en in elkaar gezakt door een longembolie, een stolsel in een ader, die de longen buiten werking stelt. Het leek alsof hij doodging, en dat was ook wel gebeurd, als hij van alle vloeren in Emmen waarop hij had kunnen vallen niet die van de Eerste Hulp in het Scheper Ziekenhuis had uitgekozen.

Er ging een ziekte aan vooraf, sommige organen werken op halve kracht. De zorg is goed, de mensen zijn onovertroffen. Sinds hij in het ziekenhuis ligt, is hij ook wel wat opgeknapt, maar het valt me op dat hij tegelijkertijd ook verzwakt, kleiner wordt.

In alle instellingen die ik zag, gaat het hetzelfde. Hier ook. Een keer per dag wordt er warm eten gebracht. De gangen, kamers en liften vullen zich met een weeïge, warme, zure lucht, die de adem beneemt en de magen sluit. Daarna hoor je de trolleys rijden en wordt iedere patiënt een bord vreugdeloze fabrieksprut voorgezet, waaruit, speciaal voor de mensen die geen zout en suiker mogen, het zout en de suiker zijn weggelaten.

Mijn vader zou moeten eten om aan te sterken, maar hij krijgt het niet weg, op deze manier gaat het niet. De beste plek om te herstellen is thuis, maar in het ziekenhuis wordt hij niet sterk genoeg om er naartoe te gaan. Dat is een catch-22, lijkt mij, of hoe heet zoiets, een vicieuze cirkel die langzaam de verkeerde kant op beweegt.

Het ziekenhuis is een ongezonde plek voor zieken, de helft raakt er ondervoed. Dit brengt ons op mijn opinie, weliswaar verpakt als vraag, maar met Hugo Borst-allure aan de borst ontrukt: waarom krijgen onze zieken eigenlijk zo slecht te eten?

Revolutie in ziekenhuisprak

Hoe luxe ziekenhuisvoedsel tot minder verspilling leidt

Minder verspilling, lekker en gezond eten naar de wens van de patiënt. Het kan. Gelderse Vallei in Ede is een voorloper in de ziekenhuisvoedselrevolutie die door Nederland waart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.