Dagboek van een agentLoubna Laabid

Hoe stel ik de buurt gerust als er een handgranaat is ontploft?

null Beeld

‘In sommige situaties heb ik maar één taak: nauw contact houden met bewoners. Dat moet ervoor zorgen dat de toestand niet escaleert en dat ik de veiligheid kan monitoren.

‘Bijvoorbeeld in januari, toen er een handgranaat ontplofte, midden in de nacht, voor een rijtjeswoning met een gezin met vier kinderen. Kroonenburg, de straat waar het gebeurde, staat bekend als een plek met veel gezinnen en is juist een van de rustige delen in mijn buurt. Het was een schok dat deze aanslag juist daar gebeurde. De bom was afgeketst tegen het dubbele glas van de woning en ontploft midden op straat ontploft. Zeven woningen en meerdere auto’s raakten beschadigd. Er waren ramen gesprongen, overal lag glas.

‘Normaal gesproken zou ik met de gemeente en de woningcorporatie bij iedereen langsgaan en hen uitnodigen voor een informatiebijeenkomst. Dan praten we bewoners met een kop koffie of thee bij, en kunnen zij hun zorgen uiten. Zo’n bijeenkomst kon ik door het verbod op samenkomsten nu onmogelijk organiseren. Het vergt veel meer werk om iedereen apart te benaderen en individueel te informeren. Typisch een praktisch dilemma dat veel tijdrovender is sinds corona.

‘We moesten een oplossing bedenken. Alle nabijgelegen huishoudens lieten we per brief weten dat we hen per mail op de hoogte konden houden of persoonlijk bij hen langs konden gaan voor een gesprek. Velen wilden dat ik langskwam. Bij twintig woningen ben ik op bezoek geweest, deur voor deur, drie dagen lang.

‘Maar hoe kon ik dat coronaveilig doen? Buiten blijven of toch bij mensen naar binnen gaan? Ik besloot de keuze aan de bewoners te laten, mits we binnen voldoende afstand konden bewaren. Een enkeling wilde buiten in gesprek, maar vanwege de kou kozen de meesten ervoor op afstand binnen te praten.

‘Voortdurend spookte door mijn hoofd: we zitten middenin een pandemie. Toch was corona op dat moment bijzaak. Ik had een ander doel: die mensen zijn doodongerust en het is aan mij ze gerust te stellen. Gelukkig hadden die huizen brede hallen, zodat ik genoeg afstand kon bewaren.

‘Tijdens de gesprekken hield ik mijn mondkapje op, bewaarde afstand en hield mijn handschoenen aan. Maar voor de bewoners was corona niet hun grootste zorg. ‘Misschien komen die aanslagplegers terug, want de aanslag is mislukt’, dachten ze. Ik probeerde zo eerlijk en transparant mogelijk te zijn, er waren terechte zorgen. Als mensen behoefte hebben aan een vervolggesprek, kom ik nog eens langs.

‘Ondertussen kijk ik in overleg met de gemeente en de woningcorporatie of het gezin, dat tijdelijk elders is ondergebracht, overgeplaatst kan worden naar een andere woning. Anders geeft hun terugkeer te veel onrust in de wijk. Juist nu mogen kinderen niet naar school en weinig buiten spelen, ze zitten de hele tijd thuis. Ouders zijn zeer ongerust en mensen kunnen gekke dingen doen als hun veiligheid in gevaar is. Dat moet ik koste wat kost zien te voorkomen.’

Loubna Laabid (44) werkt 17 jaar bij de politie en is sinds drie jaar wijkagent in Rotterdam-Zuid, omgeving Zuidplein.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden