Column Esther Gerritsen

Hoe slechter Trump zich gedraagt, hoe minder er van hem wordt verwacht

Vorige week donderdag hield de premier van Canada, Justin Trudeau, een toespraak bij een rally in Sabrevois, in de provincie Quebec. Een vrouw in het publiek schreeuwde daar een paar keer dat ze de 146 miljoen Canadese dollar belastinggeld terug wilde die Trudeau aan immigranten had gegeven.

Trudeau zei tegen haar: ‘Deze intolerantie voor immigranten hoort niet thuis in Canada.’ Er volgde een luid applaus van het publiek, maar de vrouw hield vol, riep nog het een en ander, sprak Trudeau nog eens aan toen hij van het podium kwam, nam het op voor de nazaten van de Franse kolonisten en Trudeau zei: ‘Mevrouw, voor uw racisme is hier geen plaats’. Vervolgens werd de vrouw aan haar arm weggetrokken.

Nou ligt dat nog steeds gevoelig, als iemand een racist wordt genoemd – gelukkig maar, ik vrees dat die gevoeligheid nog wel verder zal afnemen – dus werd deze opmerking van Trudeau nieuws, en behalve bijval oogstte hij ook veel kritiek.

De conservatieve oppositieleider Andrew Scheer schreef op Twitter: ‘Door legitieme vragen over zijn mislukte grensbeleid met walgelijke, persoonlijke beledigingen van tafel te vegen, is het Trudeau zelf die schuldig is aan het polariseren van het debat.’

Een walgelijke, persoonlijke belediging...

Ik stel me zo voor hoe je als redelijk mens ook af en toe eens wat stevigs wilt verkondigen. Alle redelijke mensen kennen hun Stef Blok-momenten of verlangen daar in ieder geval naar. Zo spreek ik zelf in mijn dromen nooit iemand tegen, maar begin ik meteen iedereen te schoppen. Overdag kijk ik wel uit. Want het lullige is dat de doorgaans redelijke mensen nooit wegkomen met hun uitglijders.

Als Donald Trump iemand beledigt, is dat geen nieuws. Nieuws is het enkel wanneer hij zichzelf overtreft in zijn beledigingen. Het is altijd de vraag of hij nu dan eindelijk te ver is gegaan. Maar het uitgangspunt is dat hij rare dingen zegt.

Hoe beter je je gedraagt, hoe hoger de standaard wordt. Hoe slechter je je gedraagt, hoe minder er van je wordt verwacht. Dat is fijn voor de horken onder ons, maar ook wel degelijk lastig. Ze moeten met steeds grovere opmerkingen komen om het nieuws nog te halen. Terwijl die braveriken maar een enkele keer wat bouds hoeven te roepen en ze beheersen het nieuws. Vind je het gek dat Geert Wilders met die idiote cartoonwedstrijd moet komen over de profeet Mohammed? Hij moet zichzelf overtreffen om nog aandacht te krijgen.

Andersom is het ook weer zo dat wanneer de horken iets aardigs doen, ze daar meer voor worden geprezen. Het is het verhaal van de verloren zoon. De brave thuisblijver wordt nooit gefêteerd op een welkomthuis-maal, maar hij die iedereen in de steek laat en terugkeert, daar worden de flessen wijn voor ontkurkt.

Als Donald Trump wat moois bereikt, voorspel ik dat de loftuitingen hem om de oren vliegen. Dat klinkt droevig maar het is hoopvol. Als iemand van wie we veel verwachten ons teleurstelt, dan zien we dat als een ontmaskering: Zie je nou wel, ook hij! Zelfs hij! Daar sneuvelen onze mooie verwachtingen. Als de slechteriken iets goeds doen, dan is het verleidelijk om te denken dat er voor iedereen hoop is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.