COLUMNWILLEM VISSERS

Hoe Samuel de lockdown heeft doorstaan (spoiler: heel goed)

Beeld Marijn Scheeres

Willem Vissers schrijft onregelmatig over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel.

Het buurjongetje van nog geen anderhalf zegt in tien minuten vaker ‘mama’ dan Samuel tot nog toe in zijn hele leven, dat vrijdag precies negentien jaar duurt. Samuel leerde in coronatijd wel een nieuw geluid, een hoge, doordringende toon die tot ver in de straat te horen is, zeker als de deuren openstaan. Het is een toon van blijdschap waarvan lang niet iedereen vrolijk wordt.

Het is grappig met thuiswerken, want ik zit bijna naast hem stukjes te tikken. Eén gesprekspartner zei aan de telefoon: ‘Hé, ik hoor je zoon Samuel.’ Een ander, tevens grapjas: ‘Je vriendin is wel tevreden geloof ik.’ Samuel is woensdag voor het eerst in elf weken naar kinderdagcentrum Rozemarijn geweest. Elf weken zat hij meestal tevreden in zijn hoekje op de bank met de iPad, terwijl we ons bleven verwonderen hoe handig hij met dat ding omgaat. Ronduit verbijsterd was ik toen hij allerlei filmpjes vond met oude optredens van papa in Studio Voetbal. En toen ik had gezegd dat ik hem over een paar dagen met de auto naar school zou brengen, pakte hij telkens het pictogram van de auto uit het bakje. Slim ventje, op zijn manier.

We wandelden geregeld met hem door de groene dreven rond Velserbroek, maar we namen hem niet mee naar winkels. Als Samuel niest, en dat gebeurt regelmatig, doet hij dat niet netjes in de elleboog. Het laatste wat we willen is boze gezichten van mensen die bang zijn voor besmetting door Samuel.

We gleden thuis weg in zalige gemakzucht. Samuel houdt immers van inwisselbare dagen. Hij sleepte ons ongemerkt mee naar de eenvoud. We hadden het gezellig samen. Zijn lockdown was onze lockdown. We stonden niet één keer samen af te tellen tot we weer naar het terras mochten.

Eén keer zijn we in al die weken in het kinderdagcentrum geweest, om in een ingenieuze setting met anderhalve meter onderlinge afstand de overdracht te doen van kinderarts Nienke Scheurer naar AVG-arts (arts verstandelijk gehandicapten) José Zuijdam. Het liefst hadden we Scheurer omhelsd, om haar fantastische zorg ruim zeventien jaar, maar dat mocht even niet. Een andere keer waren de begeleiders Fiona en Meike bij ons thuis, met bloemen, om te kijken hoe het met Samuel ging. Hij keek ze aan alsof hij wilde zeggen: wat doen jullie in mijn territorium?

Beeld Marijn Scheeres

Het duurde even voordat het speciale onderwijs weer begon, want dat heeft geen luidruchtige lobby, als we die hoge toon van Samuel tenminste niet meetellen. Het speciaal onderwijs ging samen op met de leeftijden van de basis- en middelbare school. Logisch, al is het ook raar voor ons. Want Samuel was dus pas deze week aan de beurt, als 19-jarige met de ontwikkeling van een heel jonge peuter.

Hij mag weer twee dagen per week naar Rozemarijn, met alle beperkingen, in een klasje met drie kinderen. Meervoudig beperkten snappen niets van de anderhalvemetersamenleving. En de busjes rijden nog niet. Wij mogen hem brengen en halen. Toen hij binnenkwam woensdag wilde leidster Sandra hem knuffelen, maar ze hield zich keurig in. In plaats daarvan zette ze de temperatuurmeter op zijn voorhoofd. Samuel mocht blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden