ColumnErdal Balci

Hoe Nederland Voice of Holland-supertalent Ayoub opat

Erdal Balci artikel columnBeeld .

Als een bedelaar kijk ik naar The Voice of Holland, iedere keer met de kleine hoop op een nieuwe, mooie, authentieke stem. De bedelaar kreeg dit jaar eindelijk een keer een aalmoes: de 19-jarige Ayoub zong met de stem van iemand die na een lijdensweg van duizend jaar eigenlijk te moe is om door te kunnen zingen, wil rusten, maar telkens weer kracht put uit het perfecte vibrato dat de stembanden er nog even uitgooien, omdat de wereld behoefte heeft aan die bijzondere klank.

De stem van Ayoub mag na de vermoeidheid van duizend jaar voor ­altijd gaan rusten. Maar voordat die afgelopen vrijdag een zachte dood stierf, hield die nog wel even het ­hedendaagse Nederland een spiegel voor. Ayoub werd het laatste slachtoffer van het land waar het identiteitsdenken zich heeft genesteld in de vezels van ieder lichaam.

Ayoub is een Nederlandse jongen met Marokkaanse wortels. Op de momenten dat hij niet zingt, brengt hij ons met zijn broze houding naar het liedje van Sting en herinnert ons daarmee eraan dat de regendruppels die alsmaar blijven vallen zijn als de tranen van een ster. Het is die regen die blijft zeggen hoe fragiel de mens is.

Fragiel was ook Ayoub, in de studio van The Voice of Holland. Breekbaar bij de eerste keer dat ik hem Say Something van A Great Big World hoorde zingen. Alle vier de coaches draaiden zich in hun stoel voor hem om en 80 procent van de mensen die thuis hun stem uitbracht, vond dat hij door moest gaan.

Tijdens The Blind Auditions zat de jongen nog in het prille proces van de natuurlijke ontwikkeling, de grote drijfveer voor ieder vrij mens. Met andere woorden: hij had zijn lichaam al weten te verenigen met zijn talent en zette op dat podium de eerste stappen van de persoon die hij in de toekomst zou worden. Want is niet ieder mens gezegend met het instinct zichzelf, met zijn talenten als brandstof, voortdurend naar voren te stuwen? Ligt daarin niet het grote geheim van onze drang het zo vergankelijke leven, ondanks alles, te blijven omarmen?

Ik verzet mij bijna heel mijn leven tegen het identiteitsdenken, omdat de mens zich door die giftige ideo­logie laat bestelen van bovengenoemde instincten. Ayoub, die zich ondanks zijn etnische nest op ­bewonderenswaardige wijze de meest complexe, universele zang heeft eigengemaakt, werd door het publiek en in het bijzonder door Ali B. week in week uit teruggeduwd in dat hokje van een vage Marokkaanse identiteit.

Hoewel hij er zelf geen seconde om had gevraagd, moest hij iedere keer opboksen tegen die massale hysterie van hokjesdenken. We hoorden hem opeens etnische muziek zingen. De bijzondere stem van Ayoub kwam iedere week dichter bij de dood. De jongen die Say Something met meer gevoel en meer echtheid had weten te performen dan Christina Aguilera, moest nu simpele liedjes van Arabische rappers ten gehore brengen. Ayoub had de verwachtingen op eigen kracht weten te overstijgen, maar had geen kracht meer om tegen de discriminatie van de lage verwachtingen te vechten.

Het supertalent kreeg vorige week bij de halve finales uit de mond van Ali B. te horen dat hij de nieuwe knuffel-Marokkaan van Nederland was. Het publiek klapte enthousiast en drukte daarmee de fragiele Ayoub verder in het hoekje van de allochtoon die nooit iets meer mocht zijn dan een exotische souvenir bij het raam. Toen belde Ali B. met oud-voetballer Wesley Sneijder en verzocht hem al zijn Marokkaanse en Turkse fans te vragen om op Ayoub te stemmen. Zo werd Ayoub gedegradeerd van een talent met de potentie internationaal door te breken, en daarom alle waardering van de wereld verdiende, naar een Marokkaanse jongen die vanwege tribale overwegingen moest worden gesteund. En weer zong hij een rare mix van Arabisch en Nederlands. Met dat nummer van afgelopen vrijdag was de castratie van Ayoub compleet en werd hij door de mensen thuis ­geheel terecht weggestemd.

De volgende dag ging ik met de gedachte aan de stem van Ayoub wandelen. Al wandelend fantaseerde ik over een wereld waarin de universele zang van Ayoub niet op het schavot belandde in een ziek land. Ik droomde dat hij Fragile van Sting zong, dat de helft van Nederland de tranen niet kon bedwingen door de schoonheid van de stem. En dat dit land nooit meer zijn eigen kinderen opat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden