Commentaar Canal Pride

Hoe meer verwarring en spektakel rond de Canal Pride, hoe rijker de discussie

De Canal Parade is nogal diffuus in zijn doelen. Des te beter.

Chris Buur. Beeld de Volkskrant

Op het moment dat de Canal Parade, apotheose van Pride Amsterdam, zaterdagmiddag van start gaat, hebben de tachtig boten ­allang een spoor van discussie ­getrokken – zoals elk jaar. Mag het CDA wel mee (stemde tegen ­homogenezingsverbod­)? Uber, met die dragqueenweigerende chauffeur? Moet dat ­lawaaifeest met die dronken provincialen überhaupt nog wel doorgaan, zoals de gemeente vorig jaar per ­enquête aan gordelbewoners voorlegde? Is het gekaapt door linkse drijfdeugers, zoals rechtse gays klaagden? En is het te commercieel, met een Netflix-, Sodastream- en KPN-boot (‘Al 100 jaar de verbinder van Nederland’)?

De heerlijke verwarring legt een diepere vraag bloot: waar kijken we naar, als de optocht door de Prinsengracht vaart? Ooit begon de Parade als een feestje; sinds 2006 is er ook een boodschap aan verbonden – de Stonewall-herdenking, dit jaar. Maar wat is het overkoepelende idee? Dat emancipatieorganisaties aandacht kunnen vestigen op hun doelen? Dat brandweer, bedrijfsleven en joelend publiek steun betuigen? Of dat lhbti’ers hun rijkgeschakeerdheid laten zien, dansend op flottieljes?

Allemaal tegelijk, waarschijnlijk ­– als varende verbeelding van het feit dat emancipatie zich gecompliceerd genoeg in verschillende fases tegelijk bevindt. In de ene uithoek het bestrijden van het aanhoudende anti-lhbti-geweld uit fase 1. In de andere het bevechten van de mainstream die, met ‘da’s gay’ als achteloze put-down lhbti’s ziet als supersympathieke stumperds, die tuurlijk gelijke rechten verdienen, maar evengoed een soort onvoldragen hetero’s zijn – het Pride-publiek dat toekijkt met de blijheid van een ouder bij de lagereschoolmusical.

Wat betreft die laatste fase schiet de Parade hilarisch tekort. Het eenvormige beeld van partyende sportschoollijven mag dan allang niet meer kloppen – waarbij het goede nieuws is dat de AvroTros het evenement live uitzendt, zodat je nu niet met de blote­billenbevestigende samenvattingen zit opgescheept –, evengoed overheerst een cliché van lhbti-heid, met malle kleding, gaye kleurtjes en een muur van vermeende gaymuziek. Tragiek van de emancipatie: om je zichtbaar te maken als groep, moet je je voegen naar het stereotype dat je wilt bestrijden.

Maar hoe meer verwarring en (bedrijfsgefinancierd!) spektakel, des te groter de aandacht en des te rijker de discussie, en dát helpt de emancipatie vooruit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden