Column Jean-Pierre Geelen

Hoe meer geknal, hoe eerder de eeuwige stilte zal klinken

Jean-Pierre Geelen Beeld de Volkskrant

Ik weet natuurlijk niet hoe het met u is, maar na alle lijstjes, overzichten, verkiezingen, terugblikken, voorspellingen en autopsies ben ik wel zo’n beetje uitgeëpibreerd over dat nieuwe jaar. Als mediaverslaafde (word ik voor behandeld) heb je niet snel genoeg, maar de overdosis van deze weken sloeg me lam. Misschien kwam het ook doordat de koeriers hun jaarlijkse grammetjes hadden versneden met ronde getallen, waardoor we meteen een heel decennium konden opsnuiven.

Alsof overmorgen alles anders zal zijn.

Toch: je wilt iets markeren en eindigen met een knal, om alle illusie in rook te zien opgaan. Ook Ferdinand Grapperhaus had er duidelijk zin in. In De Telegraaf stak hij een lontje in zijn kruitvat. Als de jaarwisseling opnieuw onrustig verloopt, luidde het nieuws, sluit de minister van Justitie en Veiligheid niet uit dat een totaal vuurwerkverbod opnieuw aan de Kamer wordt voorgelegd.

‘Sluit niet uit’, ‘aan de Kamer voorleggen’: het zijn knaldempers die de slagkracht van zijn Big Thunder degraderen tot babyscheetje, maar het is een signaal.

Een warmere uitnodiging om los te gaan kon ik mij niet wensen. #Voormijgeenvuurwerk, maar voor de goede zaak juich ik het toe. Voor de laatste keer. Hoe meer geknal, hoe eerder de eeuwige stilte zal klinken.

Misschien dat Grapperhaus door illegaal vuurwerk doof is voor de werkelijkheid, maar we liggen al aardig op stoom met de onrust. O, o, Den Haag, brandhaard van het oudejaarsnieuws: bij mij in de buurt werd vorige week een auto opgeblazen met een vuurwerkbom. De brokstukken hingen in de bomen. Afgelopen vrijdag: ‘Weer zwaar vuurwerk naar politieauto gegooid in Scheveningen’. Zaterdag: tien jongeren opgepakt voor brandstichting, ‘zeker één auto ging in vlammen op’.

Een slagveld dreigt, voor Oudejaarsavond zijn alle verloven ingetrokken.

Hoeveel decibel heeft Grapperhaus nodig om de roep om een verbod te horen? De toestand is allang uit de hand gelopen. Doden, gewonden, 700 duizend benauwde longpatiënten – elke minister van Veiligheid (en anders de collega van Milieu wel) kan van verre zien dat dit zo niet langer kan. De nieuwe tijd zal komen. Zie hoe de sigaret taboe werd en de tabaksverslaafde werd uitgerookt en verdreven tot in treurige bushokjes op parkeerterreinen.

Mijn nieuwe tijd begon op Tweede Kerstdag. Het moment dat je verse schoonzoon komt aanrijden in een wagen van een halve ton is toch een kleine revolutie in het leven van de burgerman. Het was een Tesla, waarover ik – gevoelloos inzake auto’s – alleen had gelezen. Ik mocht een rondje. Mijn eerste kilometers in een elektrische auto.

De schoonzoon opende de auto met zijn smartphone. Bij het optrekken werd ik de rugleuning in geduwd als in een opstijgend vliegtuig. Zo gleed ik op een verwarmde stoel onder Solarglass-dak geluidloos en uitstootvrij de nieuwe tijd in. Een schonere toekomst, goed voor de natuur. De epibreerder in mij voorziet nog wat vuile oorlogjes om laadpalen en afvalbergen vol accu’s, maar ook daarvoor word ik behandeld.

Mijn bewogen decennium eindigt met een klein knalletje. Dit is mijn laatste stagedag op deze plek – het was mij een genoegen; dank voor alle reacties, vooral ook de boze. Vanaf 1 januari keert collega Bert Wagendorp terug op deze uitkijkpost. Ik ga nieuw terrein betreden. De natuur in, berichten over bloemetjes en bijtjes – toch de basis van het bestaan. Met veel zin om te gaan knallen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden