ColumnSylvia Witteman

Hoe langer ik naar al die omhelzingen in The Voice keek, hoe meer ik me schaamde voor mijn knuffelvrees

Ik kijk niet zo vaak tv, maar soms zetten mijn kinderen hem aan, en zo zag ik laatst, voor het eerst sinds jaren, The Voice. Ik weet niet precies hoe dat programma in elkaar zit, maar het komt erop neer dat ‘gewone’ Nederlanders liedjes zingen waarna Anouk en Lil’ Kleine hun mening geven over het gebodene. Ik heb Anouk nooit ontmoet, maar ze lijkt me heel sympathiek. Bewonderenswaardig ook. Ze heeft zes kinderen, ze kan mooi zingen en ze lijkt verder overal – terecht – schijt aan te hebben.

Van Lil’ Kleine weet ik alleen dat hij een hondje heeft, of had, waar wat over te doen was. Het hondje verscheen opeens niet meer op de sociale media, waarna boze tongen beweerden dat het hondje dood was; gestorven aan een royale portie coke die zijn baasje op de salontafel had laten liggen. (Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat Lil’ Kleine een salontafel heeft, maar ja, die coke moet toch ergens op liggen.)

Lil’ Kleine werd kwaad, en zei dat het hondje helemaal niet dood was. Daarna gebeurde er geruime tijd niets, maar uiteindelijk stuurde Lil’ Kleine een filmpje rond van een springlevend hondje, waarna dezelfde boze tongen beweerden dat het een níéuw hondje betrof, van hetzelfde ras. Als het om katten gaat, kan ik moeiteloos duizenden gezichtjes uit elkaar houden, maar bij honden tast ik in het duister. Ik kan in deze kwestie dus geen uitsluitsel geven.

Terwijl ik over dit alles nadacht, ging The Voice voort. Voor een zangprogramma werd er eigenlijk bar weinig in gezongen, viel me op. Er werd vooral ontzettend veel in omhelsd. De zangers en zangeressen omhelsden voortdurend elkaar, hun familie in de coulissen, Lil’ Kleine en Anouk, in verschillende constellaties. Het hield maar niet op. Alleen Anouk en Lil’ Kleine omhelsden elkaar niet. In de showbizz betekent dat, geloof ik, dat mensen elkaar haten tot op het bot. Misschien weet Anouk méér van dat hondje.

Met stijgend ongemak bekeek ik al die omhelzingen. Ik omhels bijna nooit iemand. Ja, mijn eigen gezinsleden en katten wel eens, als ik een beetje dronken ben. Andere omhelzingen vind ik eng. Dat ligt aan mij, natuurlijk. Stom eigenlijk. Hoe langer ik naar al die omhelzingen in The Voice keek, hoe meer ik me begon te schamen voor mijn knuffelvrees. Waarom kon ik niet normaal doen?

De volgende dag ontmoette ik, stomtoevallig, in de stad een oude vriendin die ik al jaren niet meer had gezien. Nog steeds onder invloed van The Voice verbeet ik mijn ongemak en vloog haar om de hals.

Ze schrok zich een ongeluk. Bedankt hoor, The Voice!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden