Verslaggeverscolumn Toine Heijmans

Hoe jurist Wevers goed geld verdient door de participatiesamenleving

We dachten, zegt vader Henk Wevers als ik binnenkom, ‘dat het nu wel zo’n beetje voorbij zou zijn’. Maar het is niet voorbij.

Kevin Wevers vond na zijn afstuderen als jurist geen baan, ging de bijstand in en moest als gemeentelijke tegenprestatie papieren bloemen vouwen in een fabriekshal - hij kreeg de participatiesamenleving recht in zijn gezicht. Begon in zijn ouderlijk huis een juridisch bureau, kocht een tweedehands Jaguar en werd in no-time held van ouderen en gehandicapten die vanwege de participatiesamenleving gekort worden op huishoudelijke hulp. En is dat tot zijn eigen verbazing nog steeds want de gemeenten, zegt hij, krijgen de boel niet op orde. Ze zitten klem tussen bezuinigen en zorgen voor de mensen die het nodig hebben, en neem van Kevin aan: dat gaat nog even duren.

Drieënhalf jaar geleden zocht ik hem op: een strijdbare, humorvolle jurist, en nu is hij opnieuw in het nieuws. Charlotte Huisman beschreef in de krant hoe gemeenten als Eindhoven tonnen kwijt zijn aan dwangsommen omdat ze te laat reageren op bezwaren die Kevin indient namens zijn cliënten. De gemeenten vinden hem inmiddels een geldwolf, maar overschrijden zelf de juridische termijnen, ‘en wij zijn meer dan coulant’, zegt Kevin, ‘dus wie heeft dan schuld?’

Kevin Wevers in 2019. Beeld Toine Heijmans

Gemeenten betalen sinds de Wet Maatschappelijke Ondersteuning de huishoudelijke hulp. Dat doen ze steeds vaker niet in uren, maar in een ‘schoon en leefbaar huis’, een onduidelijke definitie die ruimte maakt voor bezuinigen. Dat mag niet, zegt Kevin, en dat is al drie jaar bekend, en toch gaan ze ermee door, geruggesteund door landsadvocaat Pels Rijcken, een kantoor deftiger dan het zijne, dat alle zaken tot nu toe verloor behalve één.

Een prima businesscase voor Kevin – hij werkt pro deo en krijgt voor elke procedure een procesvergoeding, en dit jaar komen de dwangsommen erbij. Dwangsommen vragen vond hij ‘kinderachtig’, totdat Eindhoven de bezwaren vijf maanden liet liggen en Kevins cliënten begonnen te klagen. ‘De gemeente heeft veel mogelijkheden om onder die boetebedragen uit te komen, maar doet het niet. Ze doen niks, ik hoor niks van ze – ben ik dan een geldwolf?’

Hij is 30 geworden. Kocht een pand in het centrum (ook de bank begrijpt Kevins verdienmodel), richtte dat Amerikaans in (donker hout, diepe lederen fauteuils), nam zijn vader Henk aan als secretaris (met subsidie, Henk werkte eerder bij de sociale werkvoorziening) en haalde Christa Stinissen binnen die van de FNV komt - ze dragen headsets, het is continu bellen, post openmaken, bezwaartermijnen bijhouden.

Kevin verruilde een kamer bij zijn ouders voor een mooi pand in het centrum. Beeld Toine Heijmans

Glas cola

Het is dezelfde Kevin als toen, met steeds een glas cola op zijn directeursbureau, maar hij praat sneller en feller, ‘ik ben cynisch geworden’. Zijn voornemen in de politiek te gaan, bij de Progressieve Partij Aalten, laat hij daarom varen. De Jaguar is op, daar kwam een tweedehands Mercedes S-klasse voor terug, verlengd, zwart, ‘je zit erin als een echte directeur’ want ja, Kevin houdt van mooie dingen en is daar iets mis mee? ‘Ik ben links maar doe dit niet vanuit de sociale gedachte – ik heb een bedrijf, en het is hartstikke leuk werk, en het geeft voldoening om mensen te helpen. En ik verdien per uur niet meer dan een andere advocaat.’

Eerlijk gezegd had Kevin al eerder ingrijpen van de minister verwacht: wat mensen aan huishoudelijke hulp krijgen is een ‘politieke keuze’, zegt hij, er zou een ‘nationaal protocol’ moeten komen, ‘nu ben je in Aalten beter af dan in Eindhoven, dat is rechtsongelijkheid’. Maar Kevins gat in de markt wordt niet gedempt. Minister Hugo de Jonge paste als wethouder in Rotterdam zelf het principe toe van het schone huis, ‘nu is hij tijd aan het rekken. Er is een wetswijziging nodig, maar dat duurt lang.’

Utopie

Zo blijft in de participatiesamenleving de bittere strijd voortduren waarvoor vaak is gewaarschuwd: de gemeenten zware sociale klussen laten klaren voor minder geld, dat gaat niet goed. ‘De participatiesamenleving is een utopie’, zegt Kevin, maar de raderen blijven draaien.

En vergeet de huishoudelijke hulpen niet, zegt Erica, haar headset op. ‘Die moeten nu in twee uur doen wat ze eerder in vijf uur deden.’

Kevin Wevers in 2015. Beeld Toine Heijmans

Met de WMO is juridisch gezien weinig mis, zegt Kevin dan. ‘Het is een duidelijke wet, de regels zijn helder.’ Dat veel gemeenten nu begrotingstekorten opbouwen en moeten bezuinigen komt vooral door de jeugdzorg, die ook is overgeheveld door het rijk. ‘De Jeugdwet is een drama’, zegt Kevin, die zich uiteraard al in de wetstekst heeft verdiept, ‘die is heel vaag geformuleerd’. Dat geeft juridische mogelijkheden.

Dus als de strijd om de huishoudelijke hulp is gestreden, blijft er voor hem genoeg over om zijn bedrijf zakelijk gezond te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.