tv-recensiefrank heinen

Hoe je helemaal tot jezelf komt, in Ierland of in de nacht

null Beeld
Frank Heinen

Drie mensen in een verlaten pand. Op de vloer een kring van waxinelichtjes. Zolang je daar maar binnen blijft, ben je veilig voor kwade geesten.

‘Is dat dan magie?’, vraagt Raven van Dorst.

‘Ik heb geen idee’, antwoordt een man.

Om eerlijk te zijn kende ik ghost hunting voornamelijk in de versie van Dan Aykroyd en Bill Murray (Ghostbusters, staat op Netflix), tot Van Dorst zich in Nachtdieren (BNNVara) woensdagavond over het onderwerp ontfermde. Nachtdieren, het is vaker geschreven, is een ontzettend fijn programma: met jaloersmakende sociale lenigheid gaat Van Dorst bij het vallen van de nacht ergens in Nederland de straat op en schiet schijnbaar onvoorbereid de eenzamen, de slapelozen en de wonderlijke knakkers aan die nog wakker zijn. Even schijnt het licht op wie pas in het donker tot zichzelf komt. Woensdag, in een guur en uitgestorven Amersfoort, belandde Van Dorst bij een tattooshop waar een jongen zijn gezicht liet vol tatoeëren.

Daniel Day-Lewis Beeld Avrotros
Daniel Day-LewisBeeld Avrotros

‘Het moet wel mooi zijn’, zei hij, ‘maar ik ben heel makkelijk.’ Later volgden: een olifantenverzorger, een ernstig zieke vrouw, een gigolo ‘uit het hogere segment’ en de spokenjagers dus, die middels een app contact legden met een geest, die zich bekendmaakte als ‘donkere ziel’.

Of het een beetje betrouwbaar was, zo’n app, informeerde Van Dorst.

‘Je hebt reviews’, zei een van de jagers. ‘En het zijn betaalde apps.’

‘Betaald’, vulde zijn maat aan, ‘is altijd goed.’

Voor de mensen in Nachtdieren schept de nacht de kans tot jezelf te komen. Nachtdieren groeien naar het donker toe, pas als de wereld slaapt, benaderen ze het dichtst wie ze werkelijk willen zijn.

Wie je werkelijk bent, daar draaide het woensdagavond ook om in de documentaire over acteur Daniel Day-Lewis (Close-Up, Avrotros). Mogelijk de beste acteur ter wereld, maar een raadselachtige figuur. De biografie van Day-Lewis – afkomstig uit de Britse elite, zoon van een beroemd dichter – liet zien hoe je in het volle licht onzichtbaar kunt blijven. Zelfs in een close-up zie je hem voornamelijk in zijn rol: de makers moesten het doen met de Day-Lewis uit My Left Foot, The Last of the Mohicans, My Beautiful Laundrette en There Will Be Blood. Day-Lewis staat bekend als method actor, iemand die volledig opgaat in zijn opdracht te transformeren. Toen ze hem eens vroegen waarom hij deed wat hij deed, waarom hij – in aanloop naar een rol als bokser – direct een van de betere boksers van Engeland werd, of waarom hij zich in zijn rol als verlamde kunstschilder ook buiten de opnamen in een rolstoel liet voortduwen, antwoordde hij: ‘Ik ben niet goed genoeg om dat allemaal níét te doen.’

Na elke grote rol wordt het stil in Day-Lewis’ leven. Hij trekt zich terug op het Ierse platteland, en komt stukje bij beetje weer tot zichzelf. En het wordt nacht, en er komt geen camera aan te pas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden