OpinieMeelezers

Hoe het voelt om besmet te raken en hoeveel coronabesmettingen er zijn

In deze rubriek reageert de redactie op wat er leeft onder lezers. Deze week: een eerlijk verhaal over een coronabesmetting en de publicatie van absolute aantallen besmettingen.  

Onder de kop ‘Schuld, schaamte en confronterende keuzen na een besmetting’, schreef Volkskrant-redacteur Marjolein van de Water een ­persoonlijk verslag van haar besmetting met ­corona en de gevolgen voor haarzelf en haar vriendenkring alsook haar ervaringen met de testactiviteiten van de GGD. Het verhaal maakte veel los bij onze lezers. Er waren complimenten, ‘Een prachtig, persoonlijk, maar tevens verontrustend verslag’, schreef Jos Huigen uit Heemstede. Volgens Niek Vink uit Den Helder ‘maakt haar artikel pijnlijk duidelijk dat het nemen van individuele verantwoordelijkheid vermoedelijk de enige sleutel is om ingrijpende maatschappelijke problemen aan te pakken.’ Maar er was ook kritiek, ‘op iemand die niet lijkt te beseffen hoe egoïstisch ze bezig is geweest en hoe egoïstisch haar artikel is’, aldus Yvet Veltkamp uit Amsterdam. ‘Nu ­lezers kunnen zien dat de Volkskrant-redactie zich zelf ook daar niet altijd aan houdt, wat betekent dit dan voor de geloofwaardigheid en acceptatie van de ­coronaregels? Terwijl juist ook de Volkskrant er terecht op wijst dat de regel­geving niet altijd consistent is? Vind u het gedrag van de Volkskrant-hoofdredactie in deze op zijn minst niet immoreel te noemen en hun geloofwaardigheid aantasten?’, schreef Oscar ­Postuma uit Arnhem.

Marije Randewijk, lid van hoofdredactie reageert: ‘Dit was een verhaal dat we al een tijd probeerden te maken. Het bron- en contactonderzoek is een pijler onder het Nederlandse coronabeleid en telkens hoorden we over de moeilijkheden die daarbij opdoken: de GGD is onderbezet, mensen werken niet mee, het duurt allemaal te lang. Genoeg anekdotiek, maar echt inzichtelijk maken konden we het niet maken. Verslaggevers hebben geprobeerd iemand te vinden die ons gedetailleerd kon vertellen wat hij of zij had meegemaakt, maar dat liep telkens stuk. Het is een privacygevoelig onderwerp.

‘Toen bleek Marjolein ziek. En telkens als ze ons op de hoogte hield van hoe het haar verging, dachten we: ze moet het opschrijven. We hebben maandenlang geschreven over het leed en de druk op de zorg als gevolg van corona, dat zijn we niet vergeten. Maar we zitten nu in een nieuwe fase. Haar verhaal maakte veel beter inzichtelijk hoe het bron- en contactonderzoek in zijn werk gaat, hoe een coronacluster ontstaat, hoe de GGD overvraagd wordt, hoe schaamte en schuldgevoelens een besmet persoon kunnen overvallen. Vragen waar veel mensen mee rondlopen. Het laat ook de dilemma’s zien waarvoor je komt te staan. Ook op de redactie maakten mensen zich zorgen over de veiligheid op hun werkplek.

‘Heeft zij zichzelf als journalist gediskwalificeerd door haar gedrag? In een periode dat de algehele discipline in Nederland verslapte, het aantal besmettingen laag was en het rustig was in de ziekenhuizen? Verliest haar verhaal daardoor aan geloofwaardigheid? Ik vind van niet. Journalisten zijn ook maar mensen, we maken fouten en leren ervan. We hopen dat dit verhaal een bijdrage heeft geleverd aan het debat en dat het ons verder helpt. Dat het inzichtelijk heeft gemaakt dat we iets onmogelijks vragen van de GGD’s, dat we mensen zijn, fouten maken en in een maatschappij leven waarin we veel waarde hechten aan keuzevrijheid. En dat we daar rekening mee moeten houden bij het bestrijden van dit virus. Het is voor veel mensen een wake-upcall geweest.’ (Iñaki Oñorbe Genovesi)

Besmettingen vergelijken met vóór 1 juni gaat niet, maar daarna zegt het wel degelijk iets

Veel lezers vragen zich af wat het nut is van het melden van de dagelijkse ‘score’ van het aantal coronabesmettingen. Stijgen die cijfers niet alleen maar omdat er meer getest wordt?

Lezer Hans Radder uit Amsterdam schrijft hierover: ‘Het verloop van de pandemie kan alleen nauwkeurig beschreven worden door te kijken hoe het percentage besmettingen onder de geteste personen verandert. De huidige absolute aantallen besmettingen zeggen niets over een toename of afname in de hele bevolking.’

Omdat het aantal besmettingen nu sneller toeneemt dan het aantal testen, vinden we het nuttig om toch de absolute cijfers vrijwel dagelijks te melden.De besmettingscijfers van nu zijn echter niet goed te vergelijken met die van vóór 1 juni, toen nog maar een klein deel van de bevolking zich bij klachten kon laten testen. Voor de maanden daarna is het al beter mogelijk om conclusies te trekken uit de stijgende trend. Er worden de laatste weken ongeveer twee keer zoveel mensen getest als in de eerste week van juni, maar het aantal gemelde besmettingen is bijna vier keer zo hoog. Het percentage van de testen dat positief is, nam de laatste weken ook toe, van 0,6 naar 3,6 procent. Dat duidt erop dat er op dit moment meer mensen besmet zijn dan twee maanden geleden.

Het liefst zouden we de percentages positieve testen elke dag met de lezer delen, maar helaas publiceert het RIVM die cijfers maar één keer per week. Zowel online als in de krant publiceren we die informatie. (Serena Frijters)

Wilt u de redactie ook per vragenlijst laten ­weten wat u het liefst wilt lezen? Meld u dan aan op openredactie.volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden