Column Arthur van Amerongen

Hoe ging ik de Hollandse beau monde in de Algarve penetreren?

In mijn onverbiddelijke queeste naar het saaiste oord van de Algarve, stuitte ik op Vale do Lobo. De Vallei van de Wolf ligt in de zogeheten Golden Triangle, een naam die bij mij heerlijke associaties oproept. Deze driehoek echter is een verdrietig golfgetto vol smakeloze paleizen van de nouveau riche. Nooit zag ik er mensen gewoon over straat wandelen, op wat bewakers en schichtige zwarte tuinmannen na. In de winter is de Vallei van de Wolf zo desolaat dat een waggelende kudde bloeddorstige zombies als geroepen komt. 

Vale do Lobo ken ik op mijn duimpje sinds ik vorig jaar door de hoofdredacteur van het maandblad Quote werd gevraagd een reportage te maken over geslaagde Nederlanders in de Algarve, een coverstory voor het zomernummer. Ik mocht maar liefst twaalf pagina’s vullen met de lotgevallen van de De Mollen, de Koemannetjes, de Van Galen en lieden waar de fatsoenlijke Volkskrantlezer nog nooit van gehoord heeft. Heleen van Royen kwam niet door de ballotage want die was niet rijk genoeg.

Mijn krampachtige poging om de chroniqueur van de duistere Algarve – een schimmenrijk vol crackhoeren, Afro-Afrikaanse genderbenders, terminale korsakovlijders, drugsbaronnen, levensgevaarlijke motorbendes en uitvretende Duitse stinkhippies – te worden, was faliekant mislukt.

Ik kreeg het Spaans benauwd want hoe ging ik de Hollandse beau monde penetreren?

Ik liet mij knippen en scheren, huurde een linnen zomerkostuum, stofte de panamahoed van de Kringloop af en borstelde papa’s suède penny loafers schoon.

‘Je bent een fijne vent, baron Taets Van Amerongen van Renswoude’, zei ik toen ik in de spiegel keek.

Ook liet ik mij inspireren door Nederlandse toeristen die als potentiële kopers villa’s bezoeken terwijl ze geen nagel hebben om hun reet te krabben. Zeg maar Hyacinth Bucket (‘Bouquet’) in Keeping Up Appearances, maar dan ordinair.

Zo flaneerde ik als een jonge heer Olivier door het duurste huis van de Algarve, naast hole 16 van de Royal Golf Course en de beroemde rode klippen. The White House had net zo goed van een pooier of van een rapper van kleur kunnen zijn, zo potsierlijk was het.

Een week lang verrichtte ik veldwerk in Vale do Lobo. Ik was doodsbenauwd dat ik uit verveling weer naar de Prozac, Rohypnol en de Captagon zou grijpen. In deze gitzwarte nacht van mijn ziel schreef ik mijn alleraangrijpendste reportage ooit. De Quote was onmiddellijk uitverkocht.

Laatst vroeg een lezer mij: waarom zoekt u al die vreselijke plekken toch op, vanwaar die destructieve zelfkwelling? Monter antwoordde ik: omdat het mij niet treurig genoeg kan zijn, juffrouw. 

Foto Gabriel Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.