VerslaggeverscolumnMarjon Bolwijn in Opende

Hoe campingman Appie weer een beetje vertrouwen in de medemens kweekt

Op geen camping wordt zoveel gesnikt als op die van Appie. Zelf slikt ­de kweker uit het Groningse Opende al zes weken lang zijn tranen weg. Deze zomer biedt hij op een grasveldje naast zijn bedrijf gratis kampeervakanties aan gezinnen in armoede. Elk verhaal van de tientallen gasten grijpt hem aan. Alle vaders en moeders heeft hij leren kennen als mensen die zich voelen weggedrukt in onze maatschappij, die alle vertrouwen in de medemens zijn kwijtgeraakt.

Zoals Feyenoord-supporter ­Patrick, vader van twee jongens. Vanuit zijn campingstoel aan de rand van het terrein houdt hij tien ravottende kinderen in de gaten. De moeders zijn naar de kapper. Hun portemonnee mochten ze thuis laten. Wie in de schuldhulpverlening zit, verliest door alle strenge regels en bevoogding al snel zijn waardigheid, stelt hij. Dat er in Opende een man met een grijs baardje rondloopt die gezinnen in zijn situatie respectvol behandelt en voor het eerst in jaren een zorgeloze vakantie laat vieren, is goed voor zijn mensbeeld. Zodra Patrick de naam van zijn gastheer uitspreekt schiet hij vol, en kan geen woord meer uitbrengen.

Appie en kampeerders.Beeld Marjon Bolwijn

‘Zal ik het bewijs van ons maandinkomen sturen en wilt u het telefoonnummer van mijn bewindvoerder?’ Dit vragen alle gasten die Appie bellen en informeren of er nog plaats is op zijn camping. ‘Wil je die bewindvoerder meenemen dan?’, grapt hij terug. En daarna: ‘Als jij meent dat je er recht op hebt hier te komen, dan vertrouw ik daar op.’

Appie begon zijn camping met vrijwel niets. Ja, het lege grasveld, een pomp en een paar bloembakken gevuld met rode petunia’s. ­Zodra zijn plan begon rond te zingen, kwam er in een paar dagen tijd een karavaan van goederen op gang. Vanuit alle hoeken van het land, tot uit België, reden wildvreemden met volgeladen auto’s over het zandpand naar Appie ­Wijma’s voedseltuin, waar de tuinplantenkweker ook groente teelt voor voedselbanken.

Ze kwamen met tenten, campingstoeltjes, tafels, luchtbedden, slaapzakken, speelgoed, kleding, skelters, een volleybalnet, tafel­tennistafel, partytent, fietsen, een springkussen. Drie kerken uit de buurt zorgden voor sanitair. Middenstanders doneerden 2.000 kilo vlees, 120 pakken yoghurt, ijsjes, brood, pasta en rijst. Musea en een zwembad uit de buurt boden gratis entree, een groot zuivelbedrijf een uitje naar een circus, een kapper ­tegoedbonnen voor een knipbeurt. En zo kreeg ook het mensbeeld van Appie een flinke boost.

Camping Polemonium.Beeld Marjon Bolwijn

In een week stond er een volledig ingerichte camping met tien tenten, genoeg vertier en voedsel om nog tot half september te kunnen doorgaan. Elke ochtend is de koelkast weer gevuld. Het weekgeld van 10 tot 50 euro per week, waarvan de meeste gezinnen moeten rondkomen, kunnen ze in de pocket houden. Wat een vader deed verzuchten dat hij zich in tijden niet zo rijk heeft gevoeld.

Al die hulp heeft Appie optimistisch en strijdvaardig gemaakt over het dichten van de kloof ­tussen arm en rijk in dit land. Hij noemt het gezin dat de eerste dag zijn tent niet durfde uit te komen. De 11-jarige zoon bleek al vier jaar niet naar school te zijn geweest. De teruggetrokken levende familie zat diep in de schulden. Appie heeft uitgerekend dat als alle in­woners van hun woonplaats 50 cent zouden doneren, ze in één klap van hun schulden zijn verlost.

De campingman motiveert zijn gasten uit hun schulp te kruipen, zich niet in een hoek te laten drijven. Zou dat verklaren waarom ze allemaal zo vrijuit praten? Zoals Natascha, moeder van een 2- en een 3-jarige peuter, getrouwd met een man met autisme en een ontwikkelingsstoornis. Ze houdt haar gezin vrijwel in haar eentje draaiend. De schuldsanering heeft haar een budget op­gelegd van 50 euro per week.

Natascha en haar gezin.Beeld Marjon Bolwijn

Ruim een week geleden zag ze het niet meer zitten; haar huwelijk, het schrapen, het leven niet. Van uitputting was ze van haar stokje gegaan. Weer opgekrabbeld keek ze op Facebook en zag de camping van Appie voorbij komen. En nu zit ze daar op een bankje in de schaduw, de jongste aan de borst. Alle campinggasten zien Natascha opbloeien en haar man actiever worden. Appie leert haar beter voor zichzelf te zorgen, vertelt ze. De ­tegoedbon voor de kapper wilde ze aan haar man geven, maar Appie greep in. ‘De kracht die ik hier heb gekregen neem ik mee naar huis’, zegt ze met vochtige ogen.

En daarom heeft Appie zijn camping ‘Polemonium’ gedoopt, oftewel ‘Jacobsladder’. Want wie onder aan de ladder staat, zegt hij, kan alleen nog maar omhoog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden