Hoe Bush zijn eenzaamheid verborg

Ik zag de 43ste president van de Verenigde Staten pas echt goed op een foto die de eigenaar van het café Negrone in Amman, Jordanie, op de muur had geplakt onder het hangende televisie-apparaat. Hij hing naast een andere leider die in de wereld een notoire reputatie had gekregen: Osama Bin Laden.

We zaten in het eerste jaar van Bush, niet lang na de aanslagen op de Twin Towers.

Ik zat naast een Saudische zakenvrouw, een Palestijn-Jordaanse vertaler van Amerikaanse films en een Palestijn uit Gaza die in Amman op bezoek was om toneel te spelen. Ze zaten voorovergebogen over een brief. De Gazaan wilde een subsidieaanvraag doen bij een Europese instelling en de Jordaanse vertaler hielp hem vertalen. De Saudische wees naar de twee foto's en zei: daar zijn twee terroristen. Een van ons, een van jullie.

Misdadiger

We waren naar dit café gekomen omdat ze er 's avonds laat nog cocktails serveerden maar ik herinner me alleen de biertjes die we dronken. De Jordanier had alle tijd voor het helpen van de Gazaan want hij was zijn baan kwijtgeraakt door de aanslagen. “Alle Arabische tegoeden werden bevroren. De economie lag stil en ze wezen me de deur.” De Palestijn uit Gaza zei bijna niets. Hij tuurde alleen maar naar de brief die hij probeerde op te stellen alsof het door zoveel hypnose in eurobiljetten zou veranderen.

Later hoorde ik zijn naam gescandeerd worden in de straten van Beiroet. De mensenmenigte spuwde zijn naam uit alsof het een spijker uitspoog. Veel mensen lieten zijn naam achterwege. Hij was slechts die misdadiger die de illegale oorlog tegen Irak was begonnen. Ik zag hem dansen op televisie in Afrika. Het enige continent waar hij zichzelf leek te kunnen zijn: een man die wilde laten zien dat hij toch het beste met de wereld voorhad. Die het voortouw nam in de Aidsbestrijding. Een Ghanese vrouw daagde hem uit voor een dansje. Hij ging er op in tot grote verbazing en plezier van de omstanders. Als een kind zo blij was hij en wist hij de gasten te maken.

Ik herinner me de verkiezingsavond waarin Kerry het tegen hem moest afleggen. Nederlandse commentatoren konden hun teleurstelling niet verbergen. Ze hadden het zo graag anders gezien. We hadden het allemaal zo graag anders gezien. Hij moet die avond gegniffeld hebben.

De president die met de orkaan Katerina in New Orleans geen voet aan land zette omdat hij, zoals hij zelf zei, de hulpverleners niet wilde hinderen. Een meester in de valse schaamte.

Eenzaamheid

Het meest opmerkelijke aan hem was wel hoe goed hij zijn eenzaamheid verborg. De eenzaamheid van de president die er ondanks alle steun van denktanken, buitenlandse vrienden en veiligheidsdiensten uiteindelijk alleen voor staat. Als een illusionist wist hij de geringste suggestie dat hij in dat Witte Huis moederziel alleen zat te verdrijven door te glimlachen, de hand op te steken, de cowboylaarzen ferm in de grond te planten. Man van het volk. Daarna draaide hij zich om en liep weg en je zag dat zelfs het licht waar hij zoëven in had gestaan hem schielijk verliet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden