Hoe betrokkenen wegkomen met onbegrijpelijk dividendbelastingbesluit door zo onbegrijpelijk mogelijk te zijn

De Betrouwbare Mannetjes keken naar het memo-debat

Het kon niet vaak genoeg gezegd worden. Ze hadden naar eer en geweten gehandeld. En dat meenden ze oprecht. Met de hand op het hart. Bij hun beste weten, althans. Juist daarom hadden ze ook nooit gezegd dat die onderliggende stukken er niet waren. Ze hadden er alleen geen herinnering aan. Goed, het bleek inmiddels anders te zitten, maar weet dat vooraf allemaal maar eens. Pechtold hield vol dat hij de stukken die nu bekend waren geworden niet kende, dus daarvan had-ie destijds sowieso niet kunnen zeggen dat-ie ze gezien had. Ja, dat ene stuk van Wiebes, maar dat was geen memo maar een partijdocument, en daar hadden ze bij de oppositie niet om gevraagd. Op de kaft stond dan weliswaar ‘Memo’ maar dit document was ‘echt van een andere orde’, vond Gert-Jan Segers. Wat hij zich voor de rest kon herinneren, wist hij niet meer precies. ‘De premier, als ik het me goed herinner, en dan heb ik het weer over mijn herinneringen, sprak over zijn herinneringen, zoals ik ook over mijn herinneringen heb gesproken.’ Hij had er destijds natuurlijk ook helemaal niet over moeten beginnen, over zijn herinneringen. ‘Omdat het niet relevant is wat je je nog herinnert, en wat je je niet herinnert.’

Herinnering, herinnering. Wat is dat eigenlijk, een herinnering? Daar zat volgens Sigmund van Haersma Buma de crux. Zelf was hij heel bewust bezig geweest om ‘weg te komen van wat was mijn herinnering?’ Juist daarom had hij ter voorbereiding op het debat die 29 documenten die nu genoemd werden, niet gelezen. Want stel nou dat hij die stukken was gaan doorpluizen en gaan matchen met zijn herinnering van toen, en hij had zoiets gehad van ‘ja, dat klopt, zo is het gegaan’. Was die herinnering van nu dan ook een herinnering van toen? Dan maak je het verwarrend. Begrijp je?

Premier Rutte had op zijn beurt de stukken juist wel doorgenomen en voortdurend gedacht: grappig, hier had ik inderdaad geen herinnering aan. Nee, wat hij las matchte exact: ‘Ik heb u in november gezegd dat ik hier geen herinneringen aan heb en dat blijkt te kloppen.’ Hij had het toen gewoon niet top of mind. Oprecht. Hand op het hart.

Om iets van de ontstane verwarring weg te nemen, wilde minister Wiebes ten slotte graag nog even verduidelijken hoe hij zelf had gekeken naar het interview waarin hij had beweerd dat er absoluut geen memo’s waren geweest. Wiebes zag een meneer, ‘dat was ik dus’, die werd gevraagd naar een veelbesproken formatiememo. Die meneer, zei Wiebes, probeert zich dat te herinneren, maar omdat die meneer de hele tijd zit te denken en de vragen steeds algemener worden, verzuimt hij duidelijkheid te verschaffen. ‘En dan zie je dat er gedurende het gesprek bij de kijker, en dat ben ik dan dus, de indruk ontstaat dat deze meneer die daar aan het woord is (Eric Wiebes, red.) nog nooit van de dividendbelasting heeft gehoord en er in elk geval ook helemaal niets van weet. Kijk, en dat is onzin.’

De Betrouwbare Mannetjes hadden het debat van woensdag maar even uitgeschreven. Gewoon, ter herinnering. Een soort memo. Dat we ons in de toekomst nog herinneren hoe de betrokkenen weg konden komen met een onbegrijpelijk dividendbelastingbesluit door toch vooral zo onbegrijpelijk mogelijk te zijn. Maar soms wordt het er allemaal alleen maar onbegrijpelijker van. Juist als het achteraf allemaal op papier staat.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Voor zo’n gunstig investeringsklimaat ben ik anders gisteren verdomd weinig van mijn zooi kwijtgeraakt.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Rutte komt weg met gele kaart én kras op zijn reputatie

Tot na middernacht debatteerde de Kamer over de 'vergeten memo's' van premier Rutte. Wist hij echt niet dat ze er waren? En sprak minister Wiebes de waarheid toen hij er naar werd gevraagd en zei van niets te weten? Lees hier ons liveblog terug over het memo-debat van woensdag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.