'Ho ho meneertje!', had ik geroepen tegen de voordringer bij het kopieerapparaat

Columnist Jacq. Veldman schrijft wekelijks over het kantoorleven, dat ze uit eigen ervaring kent.

Omdat de pleuris weer eens was uitgebroken, had men het volk van harte uitgenodigd voor een verplicht samenzijn. In de zaal was het warm en broeierig. Onze baas liep als een gekooide tijger op het podium. Zwaar neus-ademde hij uit in de microfoon. Het klonk of iemand een fietsband flubberend liet leeglopen. Ik kreeg direct zin om een deuntje te gaan huilen - ik heb nu eenmaal snel medelijden met de boven ons gestelden.

Maar ik werd afgeleid, achter mij was iemand begonnen met terugmompelen naar het podium. Na elke zin die onze baas uitsprak, gaf hij op temerige wijze commentaar, nét iets boven fluisterniveau. 'Oh já joh?' 'Dat lijkt me niet nee.' 'Bén benieuwd.'

Ik draaide me om en tijdens het terugdraaien besefte ik wie het was: de collega die onlangs brutaal had voorgedrongen bij het kopieerapparaat. Het was gegaan zoals dat ook vaak gaat in de supermarkt of bij de drogist: ineens staan ze ijskoud vóór je. Had je het kunnen zien aankomen? Nee dat had je niet. Het voordringen zit niet in je systeem - je leeft je leven, je doet het zo goed mogelijk. Je staat in een rij en ooit ben je aan de beurt. Maar de voordringer, hij is niet opgevoed. Of hij heeft zijn vader en moeder al jaren niet meer gezien.

'Ho ho meneertje!', had ik geroepen. Traag had de voordringer zich van het apparaat teruggedraaid en het hoofd schalks schuin gehouden, als een kalende puppy van zeker veertig jaren oud. Dat was de druppel - ik was direct begonnen met fotokopiëren, ging toen mijn kopietjes kopiëren en deze kopietjes daarna inscannen, dat is altijd erg ingewikkeld en het gaat zeker drie keer fout. Moet je helemaal opnieuw beginnen. Op het eind was de voordringer woest weg gebeend.

'En wij willen dat graag sámen...', zei onze baas. 'Túúúúrlijk', teemde de voordringer. Toen zuchtte onze baas hortend en stotend in de microfoon en hop, daar waren de waterlanders alsnog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden