Column

Hier heeft niemand tijd voor debat over homoseksualiteit

De afgelopen weken waren voor mij als een woelige nacht waarbij je niet meer weet waar de ene droom eindigt en de andere begint. Ik kwam terug naar Erbil om te filmen, om terug te springen in het leven dat ik hier verlaten had. Die sprong was als een plons in een zwembad waar je alle zomers welkom was, maar waar het water langzaamaan is opgedroogd toen je een jaartje oversloeg. Alles staat er nog, toch is niets meer hetzelfde.

Een plein in Erbil. Beeld epa

Dat doet pijn. De lege bioscoop waar ik ooit een filmhuis van wou maken, de citadel in het hart van de stad, keer op keer bezet door beschavingen die ieder hun sporen hebben gesleten in de ogen van de mensen die hier nog wonen. Na wat er in Orlando gebeurde werd homoseksualiteit veel besproken overal. Hier niet. Hier heerst een streng taboe.

Ik ga met wat vrienden naar een feestje van een vriend-van-een-vriend, onze cirkel hier wordt almaar kleiner omdat iedereen vertrekt. Hij heeft het huis mooi versierd en een veel te grote taart besteld. Ik waan me in een realityshow met de nieuwste hits door de speakers en select clubje goedgeklede mensen. Hij is homo, maar dat haar hebben we het niet hardop over. Ik weet dat hij weet dat ik het weet en dat is voldoende. Zijn beste vriend is er ook, of misschien wel zijn geliefde, al jaren gevlucht voor het geweld elders in Irak. Hij stelt zich verlegen aan mij voor. Hij heeft gehoord dat ik films maak, en het is altijd al zijn droom om te acteren. Ik zou hem willen vragen of hij dat niet al heel zijn leven doet, in deze maatschappij. Maar ik wil hem niet kwetsen, niet hier, niet nu.

Het internationale nieuws stond op zijn kop vorige week door wat er gebeurde in Orlando. Ik zag het in vlagen als ergens een televisie aanstond. Verder ging het er hier nauwelijks over. Want er was een zandstorm en dat betekent dat IS makkelijk winst maakt aan het front, en tegelijk ging het goed met het bevrijden van plaatsen rondom Mosoel. Mensen wachten hier al maanden op hun salaris. En er was iets in Iran met peshmerga's, en de vluchtelingenkampen worden voorbereid op een heftig warme zomer. Een week eerder hees het Amerikaanse consulaat hier al de regenboogvlag, waarop mensen vooral reageerden met 'Alsof ze niet al genoeg een target zijn.' Hoe hard het ook nodig is, niemand hier heeft nu tijd voor een debat over seksualiteit.

Ik ken een jongen die hier vocht voor gelijkwaardigheid, ongeacht tot welk geslacht je je voelt aangetrokken. Hij hielp mensen uit de kast te komen, maar durfde zelf niet te vertellen dat hij homo is, tot hij naar het buitenland vertrok. Ik ken meisjes die liever met een wapen in de armen het front bestormen, dan dat ze in de eigen samenleving de strijd aangaan. Zolang de ene na de andere oorlog de regio bestookt, worden alle andere punten die aandacht behoeven onder het tapijt geschoven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden