Column Aaf Brandt Corstius

Het zomerhuisje van Aafs familie verandert door een bank in een vijfsterrenluxeresort

Momenteel logeer ik met mijn gezin in het zomerhuisje dat mijn grootouders voor de oorlog lieten bouwen. Door Rietveld. Voor 3.000 gulden. De laatste twee zinnetjes zeg ik er altijd na een kleine pauze bij, voor shock value, maar het is wel zo. Van die 3.000 gulden en Rietveld.

Het huisje is fantastisch, en hoe ouder ik word, des te beter ik dat zie, want als je een kind bent, heb je weinig tot geen waardering voor de ontwerpvisie van Rietveld. Dan is het vooral belangrijk dat een zomerhuisje in een magische driehoek van strand, bos en midgetgolfbaan ligt, wat hier precies het geval is. Dat is prettig voor een kind. Door de magische ligging is er verder weinig nodig bij dat huisje; een barbecue, een spel speelkaarten, een waslijn om je zwempak aan te hangen en een heel oud boekje met vogels van de Noordzeekust dat niemand ooit inkijkt, maar dat er gewoon moet liggen.

Het hele rare is dat er nu ineens een bank in het huisje staat. Een zitbank. Of eigenlijk is het vooral heel raar dat die er zeventig jaar lang niet stond. Ik denk dat mijn opa en oma, die van de blauwe knoop, de NVSH, de humanisten, de je-moet-je-bord-helemaal-leeg-schrapenschool, het vegetarisme én de minimalistische designopvatting tegelijk waren, een zitbank een volstrekt belachelijk luxeproduct vonden. Er stonden in het huisje decennialang alleen vier rotan stoelen, drie houten zigzagstoelen en een Rietveldstoel. Maar die kun je amper rekenen tot meubilair waarop je kunt zitten. Het doet in ieder geval erg veel pijn om erop te proberen te zitten, al na een minuut of twee.

Hoe we hier al die tijd dan verbleven; ik heb geen idee. Ik denk dat we de hele dag over het strand renden en vervolgens in bed in slaap vielen. Onder een stoffige, geruite paardendeken, uiteraard.

Maar in het huisje is dus plotseling een bank verschenen. Ik weet niet wie van mijn familieleden haar er heeft neergezet. Het is gewoon die ene Ikeabank van de allergoedkoopste soort, maar het is ongelofelijk wat die voor het huisje doet. Van een spartaanse cel – een prachtige cel, dat wel – is het ineens een vijfsterrenluxeresort geworden. Als je de hele dag door de duinen hebt gelopen, kun je ‘s avonds zitten. Op iets zachts. Urenlang, zonder pijn te krijgen.

Er is alleen geen wifi, en ik weet ook zeker dat die er nooit gaat komen.

Zo had Rietveld het niet bedoeld, en mijn opa en oma al helemaal niet. Die hadden dat van die bank al vreselijk gevonden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.