Column

Het wordt tijd dat de bosjeshomo's ook eindelijk uit de struiken komen

Column Bert Wagendorp

Beeld de Volkskrant

Na een oproep van Barbara Barend zetten honderden mannen en vrouwen maandag een foto op twitter waarin zij hand in hand liepen, hashtag #allemannenhandinhand of #handinhand. Dit uit protest tegen de mishandeling van een homopaar dat zaterdagavond in Arnhem hand in hand over de Nelson Mandela-brug liep. Pechtold en Koolmees kwamen hand in hand het Binnenhof op en ik zag Dijsselbloem en Asscher hand in hand op het strand.

Op de dag van #handinhand stond er ook een verhaal in de krant van Anneke Stoffelen, over een actievoerder voor homo-ontmoetingsplaatsen (hop's). Steeds meer gemeenten voeren een actief anti-hop beleid: ze kappen bosjes, zetten hekken neer of sturen politieagenten het struweel in om mannen te beboeten wegens 'seks in de bosjes'. Het was een triest stuk. Kennelijk moeten er hier nog altijd veel mannen voor seks naar het struikgewas en willen gemeenten af van homoseks in het openbare groen. Heteroseks tussen de mierenhopen kwam in het stuk niet ter sprake, die geldt wellicht nog als romantisch en spannend (de boswachter: 'En wat denken wij dat wij hier aan het doen zijn?').

De mishandeling en het verhaal van de hops horen bij hetzelfde probleem. We vinden onszelf in dit land erg tolerant jegens homo's, maar desondanks praktiseren die in veel ogen nog altijd een afwijkende en zondige vorm van seksualiteit die bestreden moet worden, met gemeentelijke regels of betonscharen.

Pechtold en Koolmees #handinhand Beeld anp

De hashtag #seksindebosjes ontbrak maandag op twitter - dat was net een park te ver, hoe liberaal wij vrijdenkers ook staan tegenover struikgewasrelaties.

De #handinhand-foto's hebben, denk ik, weinig invloed op het tuig van de richel dat homo's te lijf gaat. Of homo's zich erdoor gesteund voelen betwijfel ik ook. Steun ontleent zijn waarde ook aan de moeite van de steunverlener en het risico dat hij of zij ermee loopt. Dat is met de acties op sociale media meestal niet al te groot.

Misschien zorgt het gemak van dit soort acties juist daarom voor een ongemakkelijk gevoel: één foto en je bent Charlie, je hebt je statement gemaakt, je bent oké en maakt officieel deel uit van het verlichte deel van de samenleving dat homo's aftuigen afwijst, evenals het uitmoorden van tijdschriftredacties.

Wat zijn het? Solidariteitsbetuigingen, vormen van collectief verdriet en woede, pogingen elkaar te troosten, uitingen van machteloosheid of snelle methodes van zelfprofilering? Van alles wat, en juist dat maakt ze vermoedelijk zo aantrekkelijk en populair. Maar dan?

Het COC stuurde na de gebeurtenis in Arnhem een brief aan formateur Schippers. Daarin stond dat het aantal aangiften van geweld tegen homo's tussen 2009 en 2015 is verviervoudigd, van vier- naar zestienhonderd. Het COC wil hogere maximumstraffen en betere voorlichting op scholen. Dat laatste wil zeggen: tegengas tegen de theologische propaganda vanuit het christelijk en islamitisch fundamentalisme waarin de homohaat is geworteld en die hem legitimeert.

Het tegengeluid klinkt al een tijd, maar kennelijk niet overtuigend genoeg: de daders in Arnhem waren 14- en 16-jarigen. Wat je nodig hebt, naast #handinhand-foto's, zijn geld, mensen en de absolute wil om nou eindelijk eens een keer een einde te maken aan middeleeuwse opvattingen, gebaseerd op nóg oudere boeken. Kunnen de bosjeshomo's ook eindelijk uit de struiken komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden