ColumnAaf Brandt Corstius

Het werkte om mijn vakantie te beginnen met de autobiografie van Demi Moore

xBeeld x

Een tijdje geleden las ik in Het Parool een wijze opmerking van uitgever Tilly Hermans. Zij zei dat ze op vakantie altijd als eerste een makkelijk boek las, iets van het type thriller, zodat ze in de leesmodus raakte en vervolgens de rest van de vakantie vloeiend door boeken heenrauste.

Ik had er nooit zo over nagedacht, maar ik nam onmiddellijk aan dat deze formule werkte. Iedereen neemt zich voor om op vakantie een stapel boeken te verslinden, maar dat kan ernstig mislopen als je een iets te serieus boek over, ik noem maar wat, de staat van de wereld als eerste op je stapeltje hebt liggen. Dan loop je vast en ga je even zwemmen en voor je het weet is de vakantie om en heb je maar tien pagina’s gelezen.

Dit is allemaal een heel omslachtig excuus om te vertellen dat ik op vakantie de autobiografie van Demi Moore heb gelezen, al is het geen autobiografie want ze heeft hem niet zelf geschreven. In haar dankwoord bedankt ze de ghostwriter uitgebreid. Een boek waar een B-actrice van weleer op een zwart-witfoto dromerig de lens in kijkt met als titel Inside Out – dat leek me wel een goeie om het grote lezen op vakantie mee op te starten.

En dat was zo. Het boek omvat alles wat je zo’n beetje van een sappig biografietje wil – nare ouders, verslaving, flauwvallen in een hot tub (dit liep goed af), diëten, ruzies, miljoenendeals en pottenbakken. Ja, tuurlijk pottenbakken, want Demi’s beroemdste film is Ghost, waarin ze urenlang lyrisch een pot zit te pottenbakken met Patrick Swayze, en die pot, dat geeft ze in haar boek ruiterlijk toe, lijkt op een gigantische piemel. Demi noemt het zelf ‘een fallussymbool’. Laat dat ‘symbool’ maar weg.

Het vreemde is dat je na het lezen van het boek niets van Bruce Willis weet, met wie Demi elf jaar samen was. De enige twee dingen die je weet, is dat hij, toen ze na haar zwangerschap weer aan het werk wilde, zei: ‘Dit vind ik niet zo’n goed idee.’ En dat ze hem een keer bezocht op de filmset en het toen ‘niet helemaal koosjer’ vond, qua de vrouwtjes. Verder: niets. Niet of hij aardig was of stom. Niet waarom ze gingen scheiden. Ik wist na het lezen aanzienlijk meer van pottenbakken dan van Bruce Willis.

Maar ineens begreep ik het. Bij hun scheiding had Demi natuurlijk een pagina’s dik contract getekend waarin stond dat ze nooit, maar dan ook nooit, iets over Bruce mocht schrijven. Of vertellen. Of uitbeelden.

Daarna las ik Catch and Kill, over al die andere wurgcontracten die mensen in de Amerikaanse showbizz elkaar opleggen om de ander tot eeuwig zwijgen te manen. Want het werkte dus wel, beginnen met Demi Moore lezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden