PAULIEN CORNELISSEIn 150 woorden

Het werd ineens concreet: ik zou daar écht een bevallende vrouw bijstaan

null Beeld

Lang verhaal kort, ik zou meegaan met een vriendin die moest bevallen, want haar man had misschien wel corona. Voorafgaand had ik een telefoongesprek met de aanstaande vader, want ik wilde toch een beetje handelen ‘in zijn geest’. We waren elkaar vooral aan het geruststellen: dit ging goed komen. ‘O ja’, zei hij, ‘je moet ook even wat snackies meenemen, voor jezelf. Dan heb je wat te happen. Want wat ze in het ziekenhuis hebben, dat is dus niet te doen.’

Daarmee werd het ineens concreet. Ik zou daar écht een bevallende vrouw bijstaan, en tussen de weeën door zou ik honger hebben en dingen willen eten. Ik smeerde boterhammen en stopte sultana’s in mijn tas.

Toen ik mijn fiets neerzette bij het ziekenhuis werd ik gebeld: de vader mocht er tóch bij zijn, hoera! Ik fietste, een beetje verward, weer naar huis. Daar at ik de ziekenhuisboterhammen op. Gelukkig had ik wat te happen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden