Opinie Inenting

Het weigeren van vaccinaties is geen individuele keuze, maar een keuze die iedereen in gevaar brengt

Bethany Mandel is redacteur bij het politieke online forum Ricochet. Dit opiniestuk verscheen eerder in The New York Times.

Vorige week deed de lokale overheid in Rockland County (New York) iets unieks: iedereen onder de 18 die niet was ingeënt tegen de mazelen, mocht niet meer op openbare plekken komen waar hij of zij anderen aan het virus kon blootstellen. Het uitroepen van deze noodtoestand was een wanhoopspoging om de tot nu toe grootste uitbraak van mazelen in de VS een halt toe te roepen.

Andere gemeenten zouden dit voorbeeld weleens kunnen volgen. Landelijk is het aantal gevallen van mazelen sinds de ziekte in 2000 was uitgeroeid maar één keer hoger geweest – en het is pas april.

Veel Amerikanen tonen zich geschokt over de groei van de antivaccinatiebeweging. Helaas ben ik dat niet. Ik beweeg me al sinds de geboorte van ons eerste kind in 2013 in thuisscholingskringen en ik heb de weerstand tegen vaccinatie zien opbloeien.

Voor mij en mijn echtgenoot was de beslissing om de kinderen thuis les te geven, niet moeilijk. Onze kinderen hebben verschillende onderwijsbehoeften, en dankzij de extreem kleine klasomvang van drie kinderen kunnen we daar goed op inspelen. Jammer genoeg breidt de tegendraadse houding in thuisonderwijskringen zich uit naar vaccinatie. Een van de redenen waarom de beweging zo sterk groeit, is dat zij ouders aantrekt die hun kinderen weghalen van scholen waar vaccinatie is vereist.

Omdat ik mijn kinderen een actief sociaal leven gun met andere kinderen die thuis les krijgen, vraag ik andere ouders maar niet of hun kinderen wel alle prikken hebben gehad. Deze poging om bewust onwetend te blijven, lukt niet helemaal. Want net als mensen die zich suf joggen en veganistisch eten, hebben moeders die niet inenten de gewoonte om je binnen een uur na kennismaking te vertellen dat zij ‘hun kinderen niet met chemische troep vergiftigen’. Op bijeenkomsten hoor je ouders steeds vaker aanbevelingen uitwisselen over de weinige kinderartsen die geen vaccinatie eisen.

Zo heb ik nu een goede indruk hoeveel kinderen die thuis les krijgen, niet zijn ingeënt: zo ongeveer de helft.

Mijn kinderen zijn inmiddels zo oud dat ze alle inentingen hebben gehad, dus zijn ze behoorlijk veilig. Maar deze zomer wordt de keuze om met andere thuis lesgevende gezinnen om te gaan veel lastiger. We krijgen dan ons vierde kind en blootstelling aan niet-ingeënte mensen kan levensgevaarlijk zijn.

Toen we vorige herfst verhuisden, wisten we veel beter wat we van een kinderarts verlangden dan toen we in verwachting waren van ons eerste kind. Nadat een zwangere vriendin en haar dochtertje in de wachtkamer van haar kinderarts waren blootgesteld aan mazelen, stelden we één keiharde eis aan onze arts: hij of zij mag geen ouders als patiënt aannemen die vaccinatie weigeren. Wij willen niet het risico lopen dat een nieuwe baby wordt blootgesteld aan een virus dat urenlang kan blijven hangen.

Maar als ik vaccinatie zo belangrijk vind voor mijn eigen gezin, hoe oprecht is het dan om de andere kant op te kijken en mijn kinderen te laten spelen bij gezinnen die ons allemaal in gevaar brengen? Dat is het probleem met het weigeren van vaccinatie: het is geen individuele keuze, maar een keuze die iedereen in gevaar brengt, met name wie te jong of te ziek is om te worden ingeënt.

Het afschaffen van alle niet-medische vaccinatievrijstellingen voor schoolgaande kinderen is op dit moment de enige oplossing op wetgevend niveau, en dat beleid zou landelijk moeten worden ingevoerd en gehandhaafd. Toch is dat maar een deel van de oplossing, nu meer en meer gezinnen zich uit het systeem terugtrekken.

Gelukkig is overheidsingrijpen niet het enige middel om deze crisis aan te pakken. Kinderartsen zouden geen patiënten moeten behandelen die vaccinatie weigeren. Dat stelt ouders die bereid zijn een wachtkamer bloot te stellen aan de mazelen voor de keuze: ga ik inenten om ervoor te zorgen dat mijn kind ook kan worden behandeld voor normale kinderziektes als oor- en keelontstekingen? 

Kinderen die thuisonderwijs krijgen, leven niet in een bubbel. Zo volgen onze kinderen lessen bij natuurcentra, de plaatselijke dierentuin, een kindersportschool, en zo meer. Bij zulke initiatieven, vooral als ze worden georganiseerd door overheden, zou het tonen van inentingsbewijzen verplicht moeten worden gesteld.

Gezinnen die zoals wij aan thuisonderwijs doen, liggen dan wel in de frontlinie van deze crisis, maar de niet-gevaccineerde kinderen die ik ken, gaan naar dezelfde plekken als andere kinderen. De beslissing van Rockland om niet-ingeënte kinderen te ‘verbannen’ van openbare plekken is misschien niet te handhaven, maar dit betekent niet dat we niet elk mogelijk middel moeten aanwenden om iedereen onder druk te zetten verantwoordelijk te handelen.

Vertaling: Leo Reijnen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden