Het was weer zover, het moment waarop Aaf Bijna Een Tapijt Ging Kopen

Tijdens elke vakantie in een exotisch land dat vagelijk iets aan de kunst van het handknopen of weven doet, breekt het moment aan dat je Bijna Een Tapijt Gaat Kopen. Handgesneden houten vruchtbaarheidsbeelden, daarvan weet je dat je ze eenmaal thuis niet meer leuk vindt. Hetzelfde geldt voor speelgoed gemaakt van blik en doosjes. Wat moet je thuis met doosjes? Precies, niks. Dat voel je al aan tijdens je vakantie.

Maar de verleiding van het exotische tapijt is groot, dus toen wij in een klein plaatsje in het zuiden van Marokko door onze gids naar een authentiek huis van nomaden geleid waren, dat bij nader inzien een tapijtenwinkel van nomaden bleek te zijn, voelde ik dat het moment daar was. Het moment dat ik Bijna Een Tapijt Ging Kopen.

De nomade ter plaatse voelde het ook. Hij gaf ons thee en cola, zette ons op een bankje en begon tapijten uit te rollen. Het ene, dat moest ik toegeven, nog mooier dan het andere. Sommige waren gemaakt van kamelenhaar, andere van cactuszaad waaruit je zijde bleek te kunnen spinnen. Veel waren voorzien van een zigzagpatroon dat volgens de nomade stond voor het zigzaggende pad dat zijn volk door het land volgde.

Voor ik het wist, hoorde ik mezelf vragen hoe groot dat grijze tapijt met de mooie borduursels precies was, en voor ik het alweer wist had de nomade een meetlint uit de lucht getoverd en alles precies opgemeten. En voor ik het alwéér wist, had ik op mijn iPhone op de Ikea-site het vloerkleed opgezocht dat wij thuis hadden liggen, de Valby Ruta van € 39,95, om te kijken of de maten overeenkwamen met die van het handgeknoopte kamelenharen kleed.

De nomade keek mee op mijn iPhone. ‘Ikea, zei ik, lichtelijk beschaamd. ‘Kent u dat?’

Natuurlijk kende hij Ikea, zei de nomade. Hij drukte een kladblok in mijn hand waarop we ons bod moesten schrijven en zei dat hij buiten een sigaret ging roken zodat we rustig konden nadenken. ‘Maar als u zoiets wilt als van Ikea, dan moet u hier niet zijn, zei hij. ‘Ikea, dat is goedkoop. Ikea, dat gaat niet lang mee. Dit kleed kunt u aan uw kinderen geven. En aan de kinderen van uw kinderen. En aan de kinderen van uw kinderen van uw kinderen.’

Daar had hij een punt. Je kunt veel van Ikea zeggen, maar niet dat je hun waren aan de kinderen van je kinderen van je kinderen kunt doorgeven.

Voor ik het wist hadden we een bod opgeschreven, en de nomade een tegenbod, en wij een eindbod, en toen was de deal rond en naaide hij een blauw katoenen zakje voor het kleed waardoor het precies in het vak voor de handbagage zou passen.

‘Beter dan Ikea, zei de nomade toen we de winkel verlieten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.