Column Sheila Sitalsing

Het was lief, het lerarenprotest. Nergens gekrijs dat ‘het kabinet moet luisteren, nu, nu, nu’

Sheila Sitalsing column Beeld De Volkskrant

Onlangs ging de NOS kijken op basisschool Florencius in Haarlem. Klasjes met maximaal acht kinderen, ‘een persoonlijk plan op maat’, aandacht voor ‘de bredere talenten’ van de leerlingen. De verslaggever sprak Sophie en Berend die er blij mee waren. Eindelijk de rust en de aandacht die in de volle, drukke klaslokalen op hun oude scholen ontbraken. Betere schoolresultaten, dik tevreden.

Florencius is een particuliere basisschool. Daar is belangstelling voor. Het aantal privé-instellingen met individuele begeleiding, tweetalig onderwijs, theaterbezoek et cetera is gestegen van 35 in 2015 naar 60 in 2018. Instapprijs: een paar duizend euro schoolgeld per jaar, met uitschieters naar 20 duizend euro per jaar.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie

Zo gaat dat in een van de rijkste landen ter wereld, dat van gekkigheid niet weet wat het met z’n geld moet doen en in godsnaam maar een investeringsfonds gaat optuigen van ‘tientallen miljarden euro’s’ om er roze luchtkastelen van te bouwen: alles is te koop voor wie het kan betalen. Ook de toegang tot het beste onderwijs, en daarmee ook de toegang tot een hoger opleidingsniveau, tot meer inkomen, een langer en gezonder leven. De premier van dit land houdt blijmoedig vol dat dit het land van gelijke kansen is; de rest van het land twijfelt.

De rest van het land is namelijk voor het overgrote deel aangewezen op gewone scholen met 30 kinderen in groep 4. Op maandag juf Petra, op dinsdag een invaller, op woensdag in plukjes verdeeld over de groepen 1, 2 en 7, op donderdag meester Bart en op vrijdag wordt nog gewerkt aan vervanging. De gruwelverhalen over de ontwrichting die zoiets teweeg brengt in een groep rusteloze 9-jarigen met uiteenlopende talenten en een heel kort spanningsboogje, liggen voor het oprapen.

Woensdag legden Hans Spekman en Arie Schilling van het Jeugdeducatiefonds in deze krant uit wie de meeste last hebben van het lerarentekort en de onrust die daar gratis mee de klas in komt: kinderen uit arme gezinnen, uit achterstandswijken, uit gezinnen waar stress is wegens geldgebrek en waar geen middelen zijn om iets aan cultuur, sport of muziek te doen. De leraren krijgen er een roedel sociale problemen van hun leerlingen gratis bij, ze raken overwerkt en opgebrand, hun collega’s lopen de gaten dicht, raken ook opgebrand, et cetera.

De wereld achter het begrippenpaar ‘sociale problemen’ wordt deze dagen overigens mooi ontsloten door Ton Liefaard, hoogleraar kinderrechten, en Judi Mesman, hoogleraar maatschappelijke veranderingen. Zij houden de hele maand november op leidenpedagogiekblog.nl een blog bij met verhalen van leraren die kwetsbare kinderen meemaken die ingeklemd zitten tussen ruziënde ouders, wier moeder geen geld heeft voor de bus of andere ellende meemaken.

Het was lief, het lerarenprotest. Met speelgoedtrekkers op het Plein, borden met ‘Juf Iris is een held, ze moet extra geld’, en nervositeit in de gelederen vanwege het voornemen ‘heel even het verkeer te hinderen’. Nergens gekrijs dat ‘het kabinet moet luisteren, nu, nu, nu’, nergens dreigementen om deuren in te rammen.

Veel te lief. De beuk erin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden